IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 The first step is the hardest

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Colit

avatar

Aantal berichten : 29

BerichtOnderwerp: The first step is the hardest   vr okt 24, 2014 9:10 pm

Het was een koude dag. Niet zo'n typische herfstdag waarvan je kan zeggen dat de zomer nog maar net voorbij is, maar zo eentje die je eraan helpt herinneren dat de winter bijna begint.
Zodra ze de oever op klom, sloeg de kilte tegen haar vacht en klampte zich vast aan haar poten. Colit probeerde het niet van zich af te schudden. Het deed haar goed na de hitte van de brand.
Ze liep verder, achter de struiken bevond zich een lange, redelijk smalle strook vertrapte aarde, overwoekerd door onkruid, doch duidelijk zichtbaar.
Colit besloot het te volgen.


(Ik hoop dat je hier een beetje mee op weg kunt)

_________________

:Shut you eyes and think of somewhere:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Triell
Administrator
avatar

Naam : Saar
Aantal berichten : 189

Character sheet
Geslacht: Reu
Leeftijd: Three years and three months I survived this hell they call a world
Partner: If we live our life in fear, I'll wait a thousand years, just to see you smile again

BerichtOnderwerp: Re: The first step is the hardest   za okt 25, 2014 11:22 am

T R I E L L
I'll kill my dreams in silence, so they can't bring me down

Zijn adem hing in witte condenswolkjes om zijn snuit. De frisse, heldere kou beet in zijn poten en hij was dankbaar voor zijn dikke, ruige vacht. De niet geringe wind die door zijn haren blies droeg een belofte van winter met zich mee. Hij schudde het zand uit zijn vacht en stond op. Gisteren had hij de oversteek gewaagd naar dit kleine eiland, het zwemmen had hem moe maar voldaan gemaakt en hij was in slaap gevallen op een beschut plekje bij het kleine zandstrand. Na het terugvinden van van het grootste gedeelte van zijn vrienden voelde hij zich rustiger. Echter, het drukkende gevoel op zijn borst bleef. Hij had gezworen dat hij zou uitzoeken wat er met iedereen gebeurt was, en dat had hij nog niet volbracht. Zijn slapeloosheid was voor een groot deel verdwenen, maar hij bleef zoekende. Nooit kon hij lang op dezelfde plek verblijven, omdat de onzekerheid over zijn verloren vrienden hem verder dreef. Wat was er met hen gebeurd, waar waren ze?
Met een geïrriteerde beweging schudde hij de gedachten van zich af. Hij besloot het eiland verder te verkennen, vastbesloten om elk deel van dit gebied uit te kammen op zoek naar de anderen. Al snel zag hij tussen het onkruid en struikgewas brokken steen liggen, en dit leidde naar een klein kasteel. Het was nog in redelijk goede staat, met zijn stevige standvastige muren, maar duidelijk al lang onbewoond. Hij schudde zijn vacht uit en liep naar de kleine binnenplaats. Het onkruid had de strijd gewonnen van de stenen, en kwam door alle kieren en gaten omhoog. Om hem heen stonden de resten van muren, en een stenen trap leidde naar de ingang van het kasteel. Hij wilde net naar binnen gaan, toen een geur zijn neus binnendreef. Hij draaide zich om, zijn oren naar voren gekanteld en zijn spieren gespannen. Hij rook de geur van een jonge teef, en besloot haar komst af te wachten. Misschien dat zij informatie had over dit gebied, en wellicht op degenen die hij zocht. Hij wist niet wat haar bedoelingen waren, en bleef dus waakzaam in de schaduwen staan. Hij wachtte af tot ze aan het eind van het pad was gekomen dat haar hiernaartoe zou leiden.


_________________

The hardest part is waking up in the morning
Remembering what you were trying to forget last night

Stuff:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://infinity.forum.st
Colit

avatar

Aantal berichten : 29

BerichtOnderwerp: Re: The first step is the hardest   zo okt 26, 2014 9:58 pm

Ze liep verder, achter de struiken bevond zich een lange, redelijk smalle strook vertrapte aarde, overwoekerd door onkruid, doch duidelijk zichtbaar.
Colit besloot het te volgen.
Het was niet lang geleden dat de vlammen de streek hadden verslonden. Maar lang genoeg voor de meeste wolven om eroverheen te zijn gekomen. Colit echter, zou er haar hele leven aan herinnerd worden.
Haar hele leven was als een droom aan haar voorbij gegaan nadat ze weg ging bij de roedel. Zij en haar jongere broertje en zusje hadden hun echte ouders nooit gekend, ze waren uit het nest geroofd door een roedel die extra jagers nodig had. Ze moesten snel leren en werden zwaar gestraft als er iets mis ging. De drie kregen overal de schuld van, dus toen Colit oud genoeg was nam ze haar broer en zus mee en vertrok.
Ze kon redelijk goed jagen en zorgde voor de andere twee. Hun leventje was prettig. Ze hadden niet veel nodig en omdat ze van streek naar streek trokken hadden ze nooit tekort aan voedsel. Toch konden ze niet zonder elkaar.
Tot Serigala.
Tot het vuur.
Colit was haar broertje, Varit, en haar zusje, Fenit, kwijt geraakt en had daarbij haar enige plicht verzaakt.
En ze zou het zichzelf nooit vergeven.

Het kleine witten figuurtje sjokte voort door de mist en lette niet op de prikkels die ze opving, tot ze de geur die ze proefde niet langer kon negeren. Een soortgenoot. Even overwoog ze om rechtsomkeert te nemen, maar ze bedacht dat de wolf haar ook allang geroken moest hebben.

_________________

:Shut you eyes and think of somewhere:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Triell
Administrator
avatar

Naam : Saar
Aantal berichten : 189

Character sheet
Geslacht: Reu
Leeftijd: Three years and three months I survived this hell they call a world
Partner: If we live our life in fear, I'll wait a thousand years, just to see you smile again

BerichtOnderwerp: Re: The first step is the hardest   ma okt 27, 2014 1:53 pm

T R I E L L
I'll kill my dreams in silence, so they can't bring me down

Hij verborg zich in de schaduwen, zoals hij altijd had gedaan bij een ontmoeting met een vreemde. Hij stelde zich niet snel open voor anderen, was terughoudend en vertrouwde anderen bijna nooit. Hij had teveel slechte levenservaring om naïef te kunnen zijn, en goed te kunnen denken over onbekende wolven. Hij hield zich neutraal, bijna afzijdig totdat de onbekende zijn vertrouwen had gewonnen. Even sloot hij zijn ogen, denkend aan het spiegelbeeld dat hij altijd probeerde te vermijden. De littekens die als een web over zijn gezicht lagen, getuigden van de poging tot het eindigen van zijn leven toen Chula stierf. De pijnlijke herinnering zou hem altijd blijven kwellen, en de diepe groeven in zijn gezicht zou zorgen dat niemand het ooit zou vergeten. Hij wachtte rustig af, tot de gestalte uit de mist opdoemde. Het was een witte wolvin, met bruine ogen die langzaam zijn richting op kwam. Hij bekeek haar en concludeerde uit haar bewegingen dat ze geen bedreiging voor hem vormde. Hij stapte uit de schaduwen en keek haar kalm maar neutraal aan. 'Goedemorgen,' begroette hij haar.

[Sorry, kort >.<]


_________________

The hardest part is waking up in the morning
Remembering what you were trying to forget last night

Stuff:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://infinity.forum.st
Colit

avatar

Aantal berichten : 29

BerichtOnderwerp: Re: The first step is the hardest   ma okt 27, 2014 5:20 pm

Er was geen tijd meer om terug te keren. Wel vertraagde ze haar pas, ze had al tijden geen andere wolf ontmoet buiten Varit en Fenit.
Het enige dat ze wist over de herkomst van hun namen was de traditie om je nestje namen te geven die iets gemeen hadden. De nadruk bij oudste week af. Ze was dan wel niet de oudste uit het nest, maar wel de oudste van hun drieën en had daarmee verantwoordelijkheid. Een verantwoordelijkheid waaraan ze niet had kunnen voldoen.

Behoedzaam naderde de jonge wolvin de gelijkvormige stenen, die in de zelfde lange strook lagen als de aarde waar ze op liep.
Een donkere gestalte doemde op in de schaduwen, de wolf was groter dan zij, maar wat haar nog eerder opviel waren zijn ogen. Slechts een paar tinten lichter dan de hare, maar fel afstekend (doch kalm) in de donkere vacht. Als derde zag ze zijn verweerde gelaat. Als laatste zijn afwachtende, wantrouwige houding.
Waarom wist ze niet, maar ze wist niet goed hoe ze hem moest benaderen.
Ze bleef hem aanstaren tot hij de schaduw uit stapte en de stilte verbrak. Met een lage, kalme stem zei hij: 'Goedemorgen.' Colit herhaalde het woord bijna automatisch. Hoe ruw hij er ook uitzag, ze wist dat hij geen bedreiging voor haar was zolang ze dat zelf niet voor hem werd.

_________________

:Shut you eyes and think of somewhere:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Triell
Administrator
avatar

Naam : Saar
Aantal berichten : 189

Character sheet
Geslacht: Reu
Leeftijd: Three years and three months I survived this hell they call a world
Partner: If we live our life in fear, I'll wait a thousand years, just to see you smile again

BerichtOnderwerp: Re: The first step is the hardest   ma okt 27, 2014 7:01 pm

T R I E L L
I'll kill my dreams in silence, so they can't bring me down

Hij had zich het donker eigen gemaakt, de schaduwen waren waar hij thuishoorde. Afgesneden van vrolijkheid, optimisme en onbezorgd leven. Het was niet voor hem weggelegd. Altijd hield hij zich afzijdig, luisterde liever dan dat hij praatte. Hij was niet sociaal en te bitter over het leven om snel vrienden te kunnen maken. Hij straalde een soort verbeten hardheid uit die anderen meestal uit de weg gingen. Hij hield zichzelf voor dat hij het ook niet nodig had, maar soms miste hij de onbezonnen vrolijkheid die hij in de ogen van anderen kon lezen. Die van hem waren fel amberkleurig, maar altijd donker van weggestopte pijn en verdriet dat hij niet kon verwerken. Zijn gezicht, doortrokken met lijnen, was dat van een verlorene die de spontaniteit nooit meer terug zou vinden. Toch was er iets dat hem deze bewuste morgen uit de schaduwen deed stappen. Hij keek naar de slanke witte wolvin voor hem, ze was nog jong en oogde vriendelijk. 'Goedemorgen,' begroette hij haar, met een neutrale blik en een lichte waarschuwing met een beweging van zijn oren. Ze moest niet te dichtbij komen, en als ze hem aanviel, was hij er zeker van dat hij haar aankon. Niet uit arrogantie, het was een feit. Hij was volwassen en mager en gespierd gebouwd, was bovendien een goede vechter. Ze keek hem recht aan, iets dat hem wel beviel. Ze herhaalde zijn woorden, en leek niet geïntimideerd. Dat vond hij wel prettig. Hij schrok anderen snel af, door zijn blik, lichaamsbouw en littekens. Maar ergens was hij nog steeds de vriendelijke, rustige wolf die hij was geweest toen hij jong was en die hij niet had kunnen blijven vanwege het onheil dat als een vloek op hem rustte en hem overal achtervolgde. Hij ontspande zijn spieren, maar waagde het nog niet om te gaan zitten. Hij bleef vrijwel altijd waakzaam. Toch had hij de afgelopen maanden in eenzaamheid doorgebracht en een beetje behoefte aan gezelschap was er wel te vinden achter zijn ruw ogende uiterlijk. 'Ben je al lang in Infinity?' Er klonk een spoortje vriendelijkheid door in zijn kalme stem, nog steeds vrij neutraal. Hij gaf zijn vertrouwen niet gemakkelijk weg.



_________________

The hardest part is waking up in the morning
Remembering what you were trying to forget last night

Stuff:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://infinity.forum.st
Colit

avatar

Aantal berichten : 29

BerichtOnderwerp: Re: The first step is the hardest   ma okt 27, 2014 8:36 pm

C O L I T
The first step is the hardest

'Goedemorgen.' Colit herhaalde het woord bijna automatisch. Hij gaf een milde waarschuwing dat ze  niet dichterbij moest komen, hoe ruw hij er ook uitzag, ze wist dat hij geen bedreiging voor haar was zolang ze dat zelf niet voor hem werd.
De wolf leek te merken dat ze niks van plan was en ontspande zijn spieren, zonder zijn houding echt te veranderen. Hij bleef staan, Colit vermoedde dat hij opzoek was naar een gespreksonderwerp  'Ben je al lang in Infinity?' Het klonk wat vriendelijker dan het 'goedemorgen', hoewel zijn toon nog altijd redelijk vlak bleef.
'Als dat de naam van dit eilandje is, ben ik vanochtend nog overgezwommen.' Er was naar haar mening geen reden om hem te wantrouwen, maar hij bleef een wildvreemde en als je het zo zag, beantwoorde die zin zijn vraag voldoende. Op vriendelijke, doch enigszins afstandelijke toon vervolgde ze, 'Of is het groter dan alleen dit eiland?' Ze zweeg heel even, niet goed wetend of de wolf tegenover haar een 'jij' of een 'u' voor haar was. Ze bsloot dat 'u' te net was. 'Hoe lang ben jij er al?'

[ook kort (: ]

_________________

:Shut you eyes and think of somewhere:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Triell
Administrator
avatar

Naam : Saar
Aantal berichten : 189

Character sheet
Geslacht: Reu
Leeftijd: Three years and three months I survived this hell they call a world
Partner: If we live our life in fear, I'll wait a thousand years, just to see you smile again

BerichtOnderwerp: Re: The first step is the hardest   di okt 28, 2014 9:50 am

T R I E L L
I'll kill my dreams in silence, so they can't bring me down

Ze herhaalde zijn groet, en hij besloot zijn wantrouwige houding iets te laten varen. Hij zag geen bedreiging in haar, maar waakzaam zou hij altijd blijven. Zelden kon hij zich gewoon ontspannen. Omdat de lange tijd met gebrek aan gezelschap hem toch had gekweld, besloot hij een conversatie te beginnen. Meteen vrienden worden was hij niet van plan, maar hij had gewoon behoefte aan een gesprek. Na de maanden van rusteloos zoeken, kwam zijn vriendelijke karakter weer meer naar boven. 'Ben je al lang in Infinity?' Hoewel zijn stem nog steeds neutraal klonk, was er al een spoortje vriendelijkheid in te bespeuren. 'Als dat de naam van dit eilandje is, ben ik vanochtend nog overgezwommen.' Ze weerspiegelde zijn toon, vlak maar niet onvriendelijk. 'Of is het groter dan alleen dit eiland?' Hij knikte. 'Infinity is de naam voor dit hele gebied. Alles wat tussen de bergen ligt,' legde hij uit. Hij maakte een hoofdbeweging naar de top van de ijzige bergen die aan zijn linkerkant in de verte te zien waren. 'Dat is de Sister of Ice, die aan de ene kant een grens is om het gebied vormt.' Hij wees op de zelfde manier naar de rotsen die net te onderscheiden waren aan zijn rechterkant. 'Dat is de Sister of Stone, die ook een grens vormt.' Hij vermoedde dat ze hier nieuw was en zijn uitleg wel kon waarderen. 'Hoe lang ben jij er al?' Hij dacht even na. In zijn omzwervingen had hij de tijd niet goed bijgehouden. 'Ik denk ongeveer drie maanden,' antwoordde hij.


_________________

The hardest part is waking up in the morning
Remembering what you were trying to forget last night

Stuff:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://infinity.forum.st
Colit

avatar

Aantal berichten : 29

BerichtOnderwerp: Re: The first step is the hardest   di okt 28, 2014 3:06 pm

C O L I T
The first step is the hardest


Op vriendelijke, doch enigszins afstandelijke toon vervolgde ze, 'Of is het groter dan alleen dit eiland?' Ze zweeg heel even, niet goed wetend of de wolf tegenover haar een 'jij' of een 'u' voor haar was. Ze besloot dat 'u' te net was. In die pauze had de wolf tijd haar vraag te beantwoorden. 'Infinity is de naam voor dit hele gebied. Alles wat tussen de bergen ligt,' Hij gaf een knikje in de richting van de enorm ogende berg links van hen. 'Dat is de Sister of Ice, die aan de ene kant een grens is om het gebied vormt.' Met die zelfde beweging gebaarde hij naar de nog net zichtbare rotsen rechts. 'Dat is de Sister of Stone, die ook een grens vormt.' Colit knikte. De hele vallei was inderdaad een stuk groter dan dit eilandje.
'Hoe lang ben jij er al?' De wolf dacht zichtbaar na. 'Ik denk ongeveer drie maanden,' Colit keek op. -Ongeveer drie maanden- echode haar hoofd. Ongeveer drie manden geleden was de brand geweest.
Ze drukte de gedachte aan haar familie weg, zoals ze altijd probeerde te doen. Ze richtte haar aandacht weer op de zwarte wolf tegenover haar, die ze in gedachte nog steeds 'Zwarte Wolf' noemde. 'Wat is je naam?' vroeg ze. In de klank van haar stem was een vleugje nieuwsgierigheid te onderscheiden. Colit hield van informatie, hoewel ze nooit te veel zou vragen. Naast de kunst van het jagen, was dat het belangrijkste dat ze geleerd had bij de roedel.
The Grey Pack had haar willen doden, maar geleerd te overleven.


_________________

:Shut you eyes and think of somewhere:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: The first step is the hardest   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
The first step is the hardest
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Infinity :: G R E E N - A R E A :: » DESERTED ISLAND :: » STEADFAST CASTLE-
Ga naar: