IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 So, here we are again (wolfie)

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Mindo
Moderator
avatar

Naam : Dat Elena monster
Aantal berichten : 154

Character sheet
Geslacht: Teef
Leeftijd: 3 years 10 months
Partner: I don't ever want to hear the word 'love' again.

BerichtOnderwerp: So, here we are again (wolfie)   zo sep 14, 2014 12:48 pm

Met een reusachtige sprong belandde ze in het water. Water spatte alle kanten op, maar het viel niet op door de enorme hoeveelheid regen die naar beneden kwam. Even was de wolvin kopje onder en een enorme klauw miste haar op een haar na. Een lichtflits verlichtte de hemel, en daarmee de gigantische beer. Het hart van Mindo sloeg een slag over toen ze zag hoe verschrikkelijk dichtbij hij was. Angstig keek ze naar het donker afgetekende eiland ver weg aan de horizon. Het was enorm gevaarlijk om daar heen te zwemmen, maar als ze dat niet deed zou deze beer haar vermorzelen. En daar had ze geen zin in.
Ze liet een piep van angst horen toen de beer achter haar aankwam. De golven die hij veroorzaakte duwde haar bijna weer onder, maar gelukkig had ze haar krachtige poten. Zonder verder nog na te denken begon ze zo snel mogelijk naar het eiland te zwemmen. Echter leek de beer het nog niet op te geven. hij spatte achter haar aan en dreigde haar binnenkort in te halen. Ze wist dat hij het uiteindelijk op zou geven, maar voordat moment zou komen had ze de kans dat hij haar inhaalde. En dat kon ze niet laten gebeuren.
Snel keek ze achterom, en keek recht in zijn glanzende ambere ogen. Zijn pupillen waren groot van woede. Maar net voordat hij zijn poot optrok om haar voorgoed onder het oppervlakte te laten verdwijnen dook zij onder.
Ze had geen tijd om bang te zijn, in plaats daarvan vocht ze tegen de stroming en probeerde onder water te blijven. Het lukte haar redelijk en toen ze even later boven kwam zag ze tot haar genoegen dat de beer een heel stuk rechts van haar was. Wild in de rondte aan het maaien. Hij was haar kwijt. Het was moeilijk om haar geur op te pikken in het water, en het donker belemmerde zijn zicht. Echter wist ze dat het niet voor eeuwig was, en met nog een laatste blik op de beer begon ze richting het eiland te zwemmen.


Haar wonden brandden en haar zicht was wazig. Het enige wat ze nog kon was aan het eiland denken. Ze had continue moeten vechten tegen de stroming en de wind. En nu kwam de kou ook nog eens kijken. Angst spookte door haar kop. Het eiland was op nog geen honderd meter afstand van haar, maar de stroming was hier veel sterker en haar kracht was op.
Een plotselinge golf liet haar nog net een luide jank slaan voordat ze onderwater werd gedrukt. De stroming drukte haar onder en angst maakte haar blind. Ze haatte open wateren, sinds de overstroming. En deze situatie, met haarzelf onder water gedrukt, deed haar daar pijnlijk erg aan denken. Toen had ze een Don gehad die haar redde, nu was op zichzelf aangewezen. Echter was ze nu niet van plan om op te geven. Met krachtige slagen probeerde ze boven te komen, het lukte, echter kon ze amper naar adem snakken voordat ze weer onderwater werd gegooid. De golven sloegen haar tegen iets hard aan en vlekken danste voor haar ogen. Haar poten begonnen een eigen leven te leiden en haar bewust zijn dreef weg op het ritme van de golven.

_________________
c:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Wolfie

avatar

Naam : Dore
Aantal berichten : 55

Character sheet
Geslacht: Reu
Leeftijd: 2 jaar
Partner: x

BerichtOnderwerp: !   za sep 27, 2014 2:22 pm





       
Wolfie
       I walk my own path

       

Met een neutrale uitdrukking op zijn snuit hinkte de wolf door. Net op tijd was wel zo'n beetje zijn motto vandaag. Net op tijd weg uit dat andere gebied. Net op tijd op een eiland. Net optijd . . . om opgesloten te worden hier. Door een storm. Even grinnikte hij. Wat was het leven toch creatief in hem in de weg zitten. Het werd al gekker. Zelfs zo dat hij er zo onderhand wel om kon lachen. Want een storm die uit het niets kwam aanzetten precies nu hij hier zat. Natuurlijk , dat kon hij er bij hebben! Maar deze keer was hij serieus. Nee niet echt. Maar in dat vrolijk zijn. Als het leven hem toch alleen maar ellende wilde scheppen kon hij er net zo goed om gaan lachen. En waar hij van op keek was dat het nog werkte ook! Belachelijk toch? Wolfie grijnsde. Want waarom niet? Hij kon er maar beter wat van maken. Ja , nu had hij mooi de tijd om het eiland te verkennen. Deed hij nog eens wat leuks met zijn leven. Ja dat mocht wel. Terwijl de regen met bakken uit de hemel kwam vallen hinkte de wolf nieuwsgierig tussen de begroeiing van het eiland door. Ja... hij was voordat hij naar dit eiland was gaan bij haast per ongeluk mis gestapt en door zijn poot gezakt. Want natuurlijk , dat kon hij er ook nog wel bij hebben. Even hield hij halt en ging zitten. Een sarcastiecshe grijns verscheen op zijn snuit. Kon hij te minste langzaam het eiland verkennen ,zag hij alles goed. Plots gromde hij zachtjes. Zijn ogen schoten open en keken met een dodelijke blik op zij. Hij legde zijn oren in zijn nek. Mindo... ze was hier! Wat was er mis met zijn leven?! Wat wilde het van hem?! Toen bergreep hij het. Hij moest kiezen. Haar aanvallen of helpen. Het zou zijn verdere leven bepalen. Verder leven of compleet door draaien. Zekerder dan hij ooit over iets was geweest schoot hij overeind en sprinten naar de rand van het eiland. Hij voelde de pijn in zijn poot niet eens meer. De emoties waren heviger dan de pijn. Daar op het strand lag ze. De bruine wolvin. Wolfie sprong o haar af. Het zag erf uit als een aanval. Er was alleen maar woede in zijn blik te lezen. Hij opende zijn bek. En beet. Zachtjes in haar nekvel. En sleepte haar uit het water. Het strand op. Verder , de begroeiing van het eiland in. . .

Een beetje versuft lag hij tegen de wand van de grot. Wolfie keek naar de bruine wolvin. Ze lag een stukje verder de grond in. Het was lang geleden dat hij had geheald  maar hij had gedaan wat hij kon. Het zal niet lang meer duren voordat de wolvin wakker zou worden. Hij begreep zich zelf niet meer. Wat had hij gedaan?! Hij had haar kunnen doden. Maar nee , hij had haar het leven geregd. En waarom? Hij had geen idee. . . Wolfie zuchten. Hij wist niet goed wat hij van de komende uren zou moeten verwachten. Maar een ding wist hij zeker. Zodra ze hem aan zou vallen zou hij weg rennen.

~ sorry niet mijn beste post ooit ~
       

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Mindo
Moderator
avatar

Naam : Dat Elena monster
Aantal berichten : 154

Character sheet
Geslacht: Teef
Leeftijd: 3 years 10 months
Partner: I don't ever want to hear the word 'love' again.

BerichtOnderwerp: Re: So, here we are again (wolfie)   za nov 15, 2014 9:30 pm

Ze ging er maar van uit dat ze was flauwgevallen. Want voor haar was ze het ene moment nog wild tegen de zee aan het vechten en het andere moment werd ze wakker in een grot. Wat daar tussen was gebeurd was voor haar een en al vraagtekens. Het duurde even voordat ze weer helemaal bij was, en ze had eerst niet door dat Wolfie er ook was. Ze was zo verward dat ze het moment had verward. Voor haar belevenis was het weer vroeger.
Maar toen drong de harde werkelijkheid tot haar door. Ze was in een grot, en hij was hier. Wolfie was hier. Angstig richtte ze haar kop op en keek recht in zijn ijskoude ogen. De wolvin leek als versteend, een aantal keer opende ze haar mond en sloot hem daarna wee. Vragen beukte rond in haar kop. Maar een was de hoofdvraag;
Waarom had hij haar in godensnaam geholpen?
Zij had hem al de pijn aangedaan, zij was er met een ander vandoor gegaan. En toch had hij haar geholpen. Het sloeg gewoon helemaal nergens op. "W-Wolfie" kwam er stamelend uit. En toen kwam de vloed van woorden. "Het spijt me zo. I-ik dacht dat je dood was, ik had beter moeten zoeken. Ik had het op een normale manier moeten zeggen. Sorry" Ze richtte haar blik beschaamd en vol pijn af. Het ware laffe, vieze, kruiperige woorden die uit haar bek kwamen rollen. En ze haatte zichzelf ervoor. Maar het zieke was dat ze niets beters kon bedenken. Toen deed ze iets wat ze niet van zichzelf had verwacht. Lichtelijk draaide ze zich op haar rug, niet volledig, maar genoeg. Haar zachte en kwetsbare buik lag open voor Wolfie, hij kon doen wat hij wilde. Als hij dat wilde, was dit zijn kans haar om te brengen, en daar gaf Mindo hem gelijk toe.
De wolf is over het algemeen monogaam: paren blijven meestal bijeen tot een van de twee sterft.
Ja, zei was tegen de natuur van een wolf ingegaan.


kortjes sorry :c

_________________
c:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Wolfie

avatar

Naam : Dore
Aantal berichten : 55

Character sheet
Geslacht: Reu
Leeftijd: 2 jaar
Partner: x

BerichtOnderwerp: Re: So, here we are again (wolfie)   di nov 25, 2014 6:12 pm





       
Wolfie
       I walk my own path

       

Hij had zijn ogen dicht. En leunde met zijn kop tegen de rotswand aan. Hij wist niet hoe of waarom. Maar er moest toch een reden zijn dat hij deze situatie gecreëerd had? Die was er. Al wist hij nog niet wat. Daar zou hij snel genoeg achter gaan komen. Dat ging geheel af van hoe Mindo zou reageren. Wolfie hoorde dat ze wakker werd. Maar verroerde zich niet. Hij wist dat ze hem aan keek. En opende dus even zijn ogen. Zijn ijsblauwe ogen boorde een ijskoude lege blik in de goudbruine van de wolvin. Maar toen ze begon te praten sloot zijn ogen weer. Hij hoefde haar niet te zien. Hij hoorde hoe de wolvin zijn naam stamelde. Alsof ze zich zelf zo goed had ingeprent dat hij dood was , dat ze het nog steeds niet kon geloven. "Het spijt me zo. I-ik dacht dat je dood was, ik had beter moeten zoeken. Ik had het op een normale manier moeten zeggen. Sorry"  Een lichtelijke zucht verliet zijn bek. Wolfie opende zijn ogen en keek de wolvin kalm aan. "Zoeken?" Het klonk een beetje spottend verbaasd. Een glimlach werd zichtbaar op zijn snuit. Maar het was duidelijk geen vriendelijke glimlach. "Waarom zou jij mij willen vinden? Je hebt toch al vrienden. En een nieuwe liefde. Wij zijn zelfs een beetje vijanden dacht ik. Waarom zou jij mij willen vinden Mindo? Het is toch veel makkelijker om te zeggen dat ik niet meer besta. Dat je geen rekening meer met me hoeft te houden. Dat ik dood ben. Waarom heb je gezocht , Mindo?" Braaf wachten hij op een antwoord. Maar er kwam niets. Het bleef stil. Ijzig stil. En toen... Wolfie hapte naar adem. Ontblote zijn tanden. Hapte een keer gespeeld naar haar en zuchtte vervolgens."Mindo denk je zelfs na al die tijd zo dat ik zo laf zou zijn? Waarom zou ik je wat aan willen doen? Zou het daar beter op worden? Nee! " Hij sprak elk woord hard uit. Alsof hij het tegen een pup had die niet wilde luisteren."Accepteer de nieuwe situatie en draai je op je buik. Ik had beter van je verwacht." De laatste woorden wogen zwaar. Maar Wolfie had beter van haar verwacht. En hij begreep absoluut niet waarom ze nu zo deed. Dacht ze echt dat hij haar dood wilde hebben? Die gedachten deed hem behoorlijk pijn. Maar als ze dat echt zo dacht dan zei dat niet anders. "Denk je nu echt dat ik je zo iets aan zou doen?" Vroeg hij verontwaardigd. En keek de wolvin bezorgd aan.
       

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Mindo
Moderator
avatar

Naam : Dat Elena monster
Aantal berichten : 154

Character sheet
Geslacht: Teef
Leeftijd: 3 years 10 months
Partner: I don't ever want to hear the word 'love' again.

BerichtOnderwerp: Re: So, here we are again (wolfie)   zo dec 14, 2014 2:37 pm

Wolfie hapte naar haar maar miste haar express. Mindo richtte haar blik op de rotswand. Wensend dat ze nooit was geboren. "Mindo denk je zelfs na al die tijd zo dat ik zo laf zou zijn? Waarom zou ik je wat aan willen doen? Zou het daar beter op worden? Nee! "Zei hij hard en kil. Ze begreep hem, maar tegelijkertijd ook niet. Hoe kon hij niet zo'n hekel aan haar hebben dat hij haar dood wilde? Toen bedacht ze zich dat Wolfie een goede wolf was. Niet in de manier van eenhoorns en regenbogen, maar dat hij eer had en wist wat hij kon doen. Hij mocht zichzelf een wolf noemen. "Accepteer de nieuwe situatie en draai je op je buik. Ik had beter van je verwacht." zijn woorden waren zwaar en zorgte ervoor dat haar hart leeg voelde. Ze had deze wolf gebroken. Ja, dat had zij gedaan. Een hond was ze, een vieze hond. Langzaam ging ze weer gewoon liggen, ze kon de reu niet aan kijken. "Denk je nu echt dat ik je zo iets aan zou doen?"vroeg hij verontwaardigd. Mindo slikte de brok in haar keel weg. Ze was een hele tijd stil. "Misschien hoopte ik het"ze zuchtte. "Misschien zou het voor jou de enige manier zijn om terug te krijgen wat ik je had ontnomen" Opnieuw was ze even stil, en toen brak ze. "Ik weet het niet!"gromde ze een stuk harder en haar stem brak. "Ik heb jou alles misdaan! Ik wil gewoon een manier vinden om jou alles wat ik fout heb gedaan terug te geven" En ze richtte haar blik op Wolfie. "Ik heb jou gezocht om precies die reden. Ik wil geen vijanden zijn, ik wil jou niet links laten liggen. Denk je echt dat ik ooit rustig verder zou kunnen leven terwijl dat op mijn geweten zou rusten?"

_________________
c:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Wolfie

avatar

Naam : Dore
Aantal berichten : 55

Character sheet
Geslacht: Reu
Leeftijd: 2 jaar
Partner: x

BerichtOnderwerp: Re: So, here we are again (wolfie)   ma dec 22, 2014 8:34 pm





Wolfie
I walk my own path



Gelukkig ze draaide zich op haar buik. Zijn woorden hadden dus wel al iets van duidelijkheid gecreëerd. Maar klaar , dat was hij nog lang niet met haar. Ze had hem zwaar beledigd. Zwaarder dan nooit iemand had gedaan. Dacht ze nu echt dat hij haar nog altijd dood wilde? Natuurlijk wilde hij dat niet! Zo was hij niet! Het was gelukt om hem zelfs nu nog pijn te doen. Maar in plaats van woede voelde hij er alleen maar een intens verdriet. Verdriet dat er nog altijd het zelfde over hem gedacht werd. Dat hij wel een laffe hond zou zijn die Mindo wel even zou willen opruimen! "Denk je nu echt dat ik je zo iets aan zou doen?" Vroeg hij verontwaardigd. En keek de wolvin bezorgd aan. Het bleef lang stil. Een pijnlijke stilte. Maar Wolfie liet de wolvin , ze was waarschijnlijk aan het na denken. Over een goed antwoord , een echt eerlijk antwoord. "Misschien hoopte ik het" Zuchtte ze. Wolfie gromde zachtjes. En probeerde uit alle macht zijn tranen in te houden. Hoopte ze dat? Voor hem? Dat hij zich zelf zo'n schuld op zou leggen? Dat haar leven zo zou eindigen , hoopte ze dat?!  "Misschien zou het voor jou de enige manier zijn om terug te krijgen wat ik je had ontnomen" De woorden stoken een voor een opnieuw in zijn hart. In zijn zelf waarde. Dat was nooit een manier geweest , laat staan de enige. Zo was hij niet , waarom wilde ze dat niet in zien?! Stilte. Zeg maar gerust , stilte voor de storm. "Ik weet het niet!" Gromde de wolvin met brekende stem. Wolfie schrok er zelfs een beetje van. Hij dook een beetje in een. "Ik heb jou alles misdaan! Ik wil gewoon een manier vinden om jou alles wat ik fout heb gedaan terug te geven" Zei de wolvin. En keek hem aan. Het was best gek. Het leek eeuwen geleden dat Wolfie haar echt in de ogen had kunnen kijken. En ondanks dat voelde het niet bedreigend , maar eerder vertrouwd. "Ik heb jou gezocht om precies die reden. Ik wil geen vijanden zijn, ik wil jou niet links laten liggen. Denk je echt dat ik ooit rustig verder zou kunnen leven terwijl dat op mijn geweten zou rusten?" Vroeg ze. Hij slikte. "Nee natuurlijk niet." Zei hij met het kleine beetje wat er nog van zijn stem over was. Haar woorden ontroerde hem. Het leek wel of iets in hem dat jaren bevroren was geweest plots ontdooide en ruimte maakte om helder te kunnen denken. "Maar waarom... wilde je dan dood? Toch niet omdat ik-." Zei hij trillerig , maar onderbrak zijn zin omdat de tranen doorkwamen. Hij vromelde zich weg in een hoekje van de grot. En huilde al zijn ingehouden verdriet er uit. Het duurde minstens een kwartier tot hij ook maar enigszins weer een beetje tot zich zelf kwam. "Sorry." Snikte hij haast onverstaanbaar. Het zou vast een zeer ongemakkelijk kwartier voor haar geweest zijn. Voorzichtig kwam hij weer een beetje tevoorschijn. "Ik snap best dat ik je wilde dat ik je af zou maken omdat je er niet mee kon leven maar ... zo werkt het niet , zo mag het niet eindigen." Zei hij hees en keek haar vastberaden aan. Het kon van af nu af aan beter. Alles kon beter. Zijn gedrag kon beter , haar gedrag kon beter. De omgeving kon beter. "Ik kan je ooit vergeven , maar dan moeten we beide een aantal dingen veranderen." Zei hij. Mindo zou kunnen weten wat hij bedoelde. Hun gedrag tegen over elkaar. Ze zouden niet meer bang voor elkaar hoeven zijn. Ze zouden elkaar kunnen helpen. Dingen uitpraten en ophelderen. Samen zouden ze er uit kunnen komen.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Mindo
Moderator
avatar

Naam : Dat Elena monster
Aantal berichten : 154

Character sheet
Geslacht: Teef
Leeftijd: 3 years 10 months
Partner: I don't ever want to hear the word 'love' again.

BerichtOnderwerp: Re: So, here we are again (wolfie)   do maa 12, 2015 4:12 pm

De witte reu moest slikken voordat hij kon antwoorden. "Nee natuurlijk niet."Veel van zijn stem was er niet over. Hij leek ontroerd, en de enige rede die Mindo daarvoor kon bedenken was zijzelf. Het maakte haar misselijk, hoe was het ogelijk dat zij hém kon ontroeren? Ze begreep de witte reu niet. Zij was de gene die het allemaal over hoop had geschopt, tegen de natuur was ingegaan. En toch, toch leek de reu zichzelf evengoed de schuld te geven.  "Maar waarom... wilde je dan dood? Toch niet omdat ik-." tranen onderbraken zijn stem. Mindo keek hem nog ene fractie van een seconde aan, maar wendde toen haar blik af. Er brak iets in haar, iets in duizend stukken. Duizend stukken die vermomd als tranen over haar wangen liepen.
Het was stil, een lange tijd. Secondes kropen als slakken voorbij, en het moment totdat de stem van de reu weer klonk leek een eeuwigheid. Ze wilde de stilte verbreken, hem aan de kant schuiven en nooit meer zien. Maar haar stem was een vogel geworden, die zijn vleugels had gespreid en was verdwenen in de lucht. "Sorry." Zijn stem was nauwelijks hoorbaar door zijn snikken. Ze wilde hem troosten, zeggen dat hij nooit sorry had moeten zeggen. maar ze kon het niet, ze zat daar nog steeds, poten van steen. Ze was een vreselijk persoon. "Ik snap best dat ik je wilde dat ik je af zou maken omdat je er niet mee kon leven maar ... zo werkt het niet , zo mag het niet eindigen." Vervolgde hij hees.Maar zijn donkerblauwe ogen stonden vastberaden.
Waar haalde hij die kracht toch vandaan. Mindo haar gouden ogen keken hem diep aan. Er was iets van hoop in te zin, maar er was vooral die leegte. Die zwarte leegte waar ze zo wanhopig uit probeerde te komen, maar niet wist hoe. Was dit misschien die kans?  "Ik kan je ooit vergeven , maar dan moeten we beide een aantal dingen veranderen." Dankbaarheid vervulde haar lichaam. Hij was te goed voor deze wereld, voor haar. Plots besloot haar vogel weer terug te komen. "Bedankt"was het korte antwoord dat ze uit haar bek wist te persen. "Ik ben meer dan bereid dat te doen."Duizenden emoties vlogen door haar heen, maar de grootste werd weerspiegeld in haar ogen; dankbaarheid. "Dan zal ik maar beginnen."Er was een flauwe glimlach op haar snuit te zien. "Het spijt me Wolfie, en deze woorden komen recht uit mijn hart. Ik heb je onrecht aan gedaan, en dat is licht uitgedrukt. Ik beloof, nee, ik zweer dat ik nooit meer zo iets zal doen. Niet tegenover jou, niet tegenover niemand." Zei ze, met een zwak licht in haar ogen

_________________
c:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Wolfie

avatar

Naam : Dore
Aantal berichten : 55

Character sheet
Geslacht: Reu
Leeftijd: 2 jaar
Partner: x

BerichtOnderwerp: Re: So, here we are again (wolfie)   za maa 21, 2015 4:53 pm





Wolfie
I walk my own path



Zijn verdriet had plaats gemaakt voor nieuwe kracht. Het was een soort grimmige voldoening geworden. De drang om te blijven bestaan was groter dan het verdriet dat hem was aangedaan. Wolfie zou laten zien dat hij niet zomaar onderuit te halen was. Hij snapte dat Mindo het liefst dood had gewild. Maar dat was ver van de juiste oplossing. Wolfie hief zijn kop op. Waarbij de laatste tranen tegen de wand van de rots aan kwamen. De leegte die eerder in zijn ogen had gestaan was gevuld met vastberadenheid. Hij had de keuze voor zich zelf gemaakt.  "Ik snap best dat ik je wilde dat ik je af zou maken omdat je er niet mee kon leven maar ... zo werkt het niet , zo mag het niet eindigen."Zei hij. Nu was het moment gekomen om alles te veranderen. Ze zouden zich los van elkaar kunnen vechten. Het verleden zou hun eindelijk met rust laten. "Ik kan je ooit vergeven , maar dan moeten we beide een aantal dingen veranderen." Het klok al een stuk vriendelijker dan de voorgaande zinnen. Ook de harde blik was uit zijn ogen verdwenen. En had plaats gemaakt voor iets wat de wolvin waarschijnlijk in geen tijden meer van hem gezien had. Vriendelijkheid. De wolvin keek vol dankbaarheid terug. "Bedankt" Het leek wel een eeuwigheid terug had hij haar stem had gehoord. Een lichtelijke glimlach was het resultaat. "Ik ben meer dan bereid dat te doen." Wolfie knikte. "Ik ook." Zei hij. "Dan zal ik maar beginnen." Zei ze. Wolfie wachten geduldig tot ze de juiste woorden bij elkaar had. "Het spijt me Wolfie, en deze woorden komen recht uit mijn hart. Ik heb je onrecht aan gedaan, en dat is licht uitgedrukt. Ik beloof, nee, ik zweer dat ik nooit meer zo iets zal doen. Niet tegenover jou, niet tegenover niemand." Maakte ze excuses. Een zwaar brok dat borstkas altijd klampachtig samendrukte verdween. Er verscheen een vonkeling in zijn ogen. Die lichtblauwe ogen vol blijdschap. Dat moest lang gelden zijn geweest. "Dank je Mindo!" Riep hij uit. En had haar bijna een knuffel gegeven. "Het spijt me dat ik zo afstandelijk deed. Ik durfde niemand meer op te zoeken na wat er met Aruba was gebeurd. Ik was bang jullie ook kwaad te zullen doen. Ik beloof je voorstaan om hulp te vragen. Ik had je nooit zo'n pijn mogen doen. Ik beloof je dat het niet weer zal gebeuren." Zei hij. En grijnsde lichtelijk. "Tijd voor een vriendschapsknuffel?"Vroeg hij terwijl zijn stem van ontroering brak.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Mindo
Moderator
avatar

Naam : Dat Elena monster
Aantal berichten : 154

Character sheet
Geslacht: Teef
Leeftijd: 3 years 10 months
Partner: I don't ever want to hear the word 'love' again.

BerichtOnderwerp: Re: So, here we are again (wolfie)   ma maa 23, 2015 8:45 pm

Ze duwde haar kop omhoog en dwong zichzelf naar zijn blauwe ogen te kijken. Ze zag echter iets wat ze niet had verwacht, twee lichtblauwe ogen vol blijdschap. Het liet het vuurtje in Mindo's borstkas aanwakkeren om hem zo te zien. Hem oprecht blij te zien, het gaf haar weer wat kracht. Eindelijk zou dit voorbij zijn, eindelijk zou ze verder kunnen zonder zich voor altijd schuldig te blijven voelen over wat er was gebeurt. Eindelijk dat rot hoofdstuk afgesloten. [color=darkblue"Dank je Mindo!"[/color]Riep hij uit. Ze was ontroerd door zijn woorden.
"Het spijt me dat ik zo afstandelijk deed. Ik durfde niemand meer op te zoeken na wat er met Aruba was gebeurd. Ik was bang jullie ook kwaad te zullen doen. Ik beloof je voorstaan om hulp te vragen. Ik had je nooit zo'n pijn mogen doen. Ik beloof je dat het niet weer zal gebeuren." Er was een lichte grijns op zijn witte snuit. Mindo haar ogen liepen vol tranen. Er viel een enorme last van haar schouders door die woorden. "Tijd voor een vriendschapsknuffel?" zijn stem brak van ontroering. Mindo knikte en stond op, om vervolgens haar kop in zijn witte vacht te vesrtoppen. Het was geen knuffels zoals mensen elkaar gaven, daartoe waren hun poten niet in staat. Die waren immers voor andere doeleindes. Maar dit kwam het dichste bij een knuffel.
Niet langer kon Mindo haar tranen meer inhouden. Ze voelde over haar wangen in de witte vacht stromen, maar dit keer waren het tranen van blijdschap. "Dankjewel Wolfie, zo erg bedankt"Haar stem was hol door de tranen

_________________
c:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Wolfie

avatar

Naam : Dore
Aantal berichten : 55

Character sheet
Geslacht: Reu
Leeftijd: 2 jaar
Partner: x

BerichtOnderwerp: Re: So, here we are again (wolfie)   wo maa 25, 2015 5:30 pm





Wolfie
I walk my own path



Na haar excuses keerde de rust terug. Hij kreeg weer lucht en was berijd om ook excuses te maken. Werkelijk het leven leek gewoon lichtelijk nu hij dit af zou kunnen gaan sluiten. Het was een oud hoofdstuk geworden. "Het spijt me dat ik zo afstandelijk deed. Ik durfde niemand meer op te zoeken na wat er met Aruba was gebeurd. Ik was bang jullie ook kwaad te zullen doen. Ik beloof je voorstaan om hulp te vragen. Ik had je nooit zo'n pijn mogen doen. Ik beloof je dat het niet weer zal gebeuren." Verhaalde hij. Zijn stem vol emotie. Hij zag dat er een lichtelijk grijnsje op de wolvin haar snuit was gekomen. Een warm gevoel overspoelde hem. Het was zo lang geleden dat hij Mindo had mogen zien lachen. De wolvin kreeg tranen in haar ogen. Even slikte Wolfie. Het moment had zo veel emotionele ontlading. Als ze zo door bleven gaan waren ze zo meteen beide aan het huilen van ontroering. Niet dat dat slecht was. Maar Wolfie vond dat er al genoeg gehuild was de afgelopen jaren. Dit moment moest plaats maken voor blijdschap. Want daar waren ze immers beide naar opzoek. "Tijd voor een vriendschapsknuffel?"Vroeg hij voorzichtig terwijl de emotie zijn stem liet breken. De wolvin knikte. Zijn staart zwiepte zachtjes heen en weer. Een vrolijke grijns verscheen op zijn snuit. De wolvin verborg haar kop in zijn vacht. Wolfie drukte zijn snuit tegen de vacht van haar hals. Het was lang geleden dat hij haar zo dichtbij zich had gehad. Dat hij überhaupt iemand een knuffel had kunnen geven. Hij was zo veel alleen geweest... "Dankjewel Wolfie, zo erg bedankt" Hoorde hij Mindo zeggen. Haar stem klonk nog erg leeg. Hij hoopte dat dat de komende tijd zou gaan veranderen. Wolfie drukte zijn neus even tegen haar wang aan. Om te laten weten dat het echt weer goed was. Daarna keek hij haar weer aan. En kwispelde. "Vrienden voor eeuwig?" Vroeg hij met een kleine grijns op zijn snuit.

~ niet mijn beste werk ooit ^^"


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Mindo
Moderator
avatar

Naam : Dat Elena monster
Aantal berichten : 154

Character sheet
Geslacht: Teef
Leeftijd: 3 years 10 months
Partner: I don't ever want to hear the word 'love' again.

BerichtOnderwerp: Re: So, here we are again (wolfie)   za maa 28, 2015 6:22 pm

"Tijd voor een vriendschapsknuffel?" vroeg de reu en zijn stem brak door de vele emoties. De bruine wolvin knikte en liep op hem af, om haar kop in zijn witte vacht te verstoppen. Het gaf een geweldig gevoel dit weer te kunnen doen, zonder elkaar te moeten haten.
Niet langer was ze instaat haar tranen tegen te houden. Ze trokken een spoor over haar wangen en belandden in de vacht van de reu. Maar deze, keer waren ze van blijdschap. "Dankjewel Wolfie, zo erg bedankt" zei ze, haar stem hol door de tranen die ze probeerde tegen te houden.
De witte reu drukte zijn snuit tegen haar neus als teken dat het nu écht goed was. Mindo glimlachte en veegde de tranen van haar wangen af. Zijn staart kwispelde en haar staart zwiepte ritmisch mee. Het was zo fijn zo, zo moest het altijd blijven. "Vrienden voor eeuwig?" vroeg de witte wolf. Mindo keek hem aan, een twinkeling van blijdschap en dankbaarheid in haar ogen. "Altijd en altijd"beaamde ze. "Beloofd"Voegde ze er met zekerheid aan toe. Ze beloofde niet vaak wat en brak ze nog minder vaak.
"Zullen, zullen we misschien wat gaan jagen?"stelde ze wat aarzelend voor, de storm begon al weer te liggen, dus ook de prooidieren zouden uit hun holen komen.

_________________
c:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Wolfie

avatar

Naam : Dore
Aantal berichten : 55

Character sheet
Geslacht: Reu
Leeftijd: 2 jaar
Partner: x

BerichtOnderwerp: Re: So, here we are again (wolfie)   ma maa 30, 2015 7:07 pm





Wolfie
I walk my own path







Beide wolven gaven elkaar een onvergetelijke vriendschapsknuffel waarbij de laatste verdrietige en opgeluchte emoties vrij kwamen. Wolfie drukte zijn tegen de wolvin haar neus ten teken dat het echt goed was. De tranen werden gedroogd en er kwam ruimte voor blijdschap. Beide kwispelde ze. Het was geweldig zo als het nu was. De witte reu glimlachte opgelucht en vrolijk. "Vrienden voor eeuwig?" Vroeg Wolfie. En keek in de goud amberkleurige ogen van de wolvin. Er weerschitterde een twinkeling in die het antwoord eigenlijk al voorspelde. "Altijd en altijd" Zei ze. Wolfie grijnsde. "Beloofd" Voegde de wolvin er aan toe. Het woord had ze met veel zekerheid uitgesproken. Wat Wolfie wel beviel. "Beloofd." Zei hij er zelf net zo zeker achteraan. Zo iets als er gebeurd was , dat zou nooit meer gaan gebeuren. Ze zouden het nooit weer zo ver laten komen. Daarvoor hadden ze hier immers afspraken met elkaar gemaakt. "Zullen, zullen we misschien wat gaan jagen?"  Stelde Mindo een beetje aarzelend voor. Wolfie keek haar verbaasd aan. "Jagen? Weet je zeker dat dat wel kan? Toen ik je vond was er namelijk niet zo veel Mindo meer van je over." Vroeg hij bezorgd. Natuurlijk wilde hij zelf wel wat leuks gaan doen met de wolvin om te stemming nog meer op te beuren. Maar dan moesten ze daar wel beide toe in staat zijn. Het mocht niet zo zijn dat ze er onder zou gaan lijden.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Mindo
Moderator
avatar

Naam : Dat Elena monster
Aantal berichten : 154

Character sheet
Geslacht: Teef
Leeftijd: 3 years 10 months
Partner: I don't ever want to hear the word 'love' again.

BerichtOnderwerp: Re: So, here we are again (wolfie)   wo apr 29, 2015 6:44 pm

Haar ogen gleden af naar de opening van de grot, waardoor nu licht naar binnen scheen. De dikke onweerswolken waren weggegaan, alsof zelfs de lucht gelukkig was. Net als de bruine wolvin nu. Er was een enorme last van haar schouders afgevallen bij Wolfie zijn woorden. Eindelijk kon ze in zijn blauwe ogen kijken zonder angst of schuldgevoel. Al voelde ze dat laatste nog steeds ergens diep van binnen.
"Zullen, zullen we misschien wat gaan jagen?" stelde ze wat aarzelend voor. Ze wist dat ze alles behalve in een goede staat was, de lichte wonden die de beer had veroorzaakt waren niet zeer erg en ze kon er mee leven, echter had ze een kloppende hoofdpijn door de klap die ze had gemaakt. Overigens was ze enorm uitgeput door het vechten tegen de stroming. Niet in de beste staat, toch hief ze haar kop zelfverzekerd. Ze zou zich niet zomaar overgeven. "Jagen? Weet je zeker dat dat wel kan? Toen ik je vond was er namelijk niet zo veel Mindo meer van je over."vroeg hij wat bezorgd. Mindo lachte zwakjes. "Een beetje zwemmen krijgt me niet klein."hield ze vol en glimlachte naar hem, waarna ze naar de uitgang van de grot liep. "Kom je?"


-einde topic!-

_________________
c:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: So, here we are again (wolfie)   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
So, here we are again (wolfie)
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Infinity :: G R E E N - A R E A :: » DESERTED ISLAND-
Ga naar: