IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 The last dreams...

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Digo
Administrator
avatar

Naam : Dorian
Aantal berichten : 335

Character sheet
Geslacht: Reu
Leeftijd: 5 jaar en 10 maanden
Partner: I'll never leave you my dear , Safrijnn.

BerichtOnderwerp: The last dreams...   ma aug 04, 2014 4:12 pm

Intro :
 
Het harde geluid van de van de trein die over het spoor raasden deed hem opschrikken. Een paar hevige witte flitsen. En vervolgens zacht zonlicht. Dax knipperde een paar keer tot hij helder beeld kreeg. "Rot visioenen." Mompelde hij zachtjes. Hij bevond zich inderdaad op een trein station. Een oud trein station. Daar bevond hij zich dus. Langzaam werd het hem duidelijk. Dax was hier om opgehaald te worden door een vriendin van hem. Zweeds. Op alle borden stond Zweeds! Ooit had hij het geleerd. Maar zeker nu , nu alles nog een beetje vaag deed in zijn hoofd kon hij er niet wijs uit worden. Dax wist dat zijn vriendin de taal beheerste. En dus besloot hij te blijven staan op het perron en op haar te wachten. Dax keek naast zich. Koffers. Een kleine glimlach verscheen op zijn gezicht. Hij kon niet wachten straks zijn spullen uit te pakken waarvan hij niet had geweten ze te hebben. Het schoot hem te binnen waarom hij hier was. Ze zou hem komen ophalen om een zomer te verblijven in haar huis in Zweden samen met hun gehele vriendenclub. Waarschijnlijk had hij diep geslapen in de trein en moest nu nog weer een beetje opgang komen.  

_________________

I'm not an idiot, the world is just too smart
Digo|Wolfie|Tristan|Troy|

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Mindo
Moderator
avatar

Naam : Dat Elena monster
Aantal berichten : 154

Character sheet
Geslacht: Teef
Leeftijd: 3 years 10 months
Partner: I don't ever want to hear the word 'love' again.

BerichtOnderwerp: Re: The last dreams...   ma aug 04, 2014 10:36 pm

Het meisje hoestte en besproeide een aantal mensen met haar ice tea. Toen ze een paar vuile blikken toegeworpen kreeg greens ze schaapachtig. Ze had zich abrupt verslikt in haar drinken zonder een rede, en was nog steeds geschrokken. Iets wat haar verbaasde, het was nou niet zo dat ze bang was voor een flesje Ice Tea liep ze naar wat zij dacht dat het juiste perron was.
Verrek, ik kwam Dax ophalen zachtjes mompelend omdat haar vriend waarschijnlijk al stond te wachten en zij te druk bezig was met denken over een stom flesje Ice tea.
Al snel stond ze op het goede perron en zocht ze naar haar vriend. Hij zou de zomer samen met haar en een hele hoop vrienden van haar door brengen. Mindo glimlachte bij dat idee, ze zou als tolk moesten dienen gezien zo ver zij wist niemand Zweeds sprak van het stel. Iets wat haar plezier aanjoeg, gezien ze ook geen idee hadden wat ze konden eten hier enzo.
Mindo maakte bijna een sprongetje van blijdschap toen ze haar vriend zag. Zijn oranje wilde haar en groene ogen vielen erg op. Hij droeg een witte blouse met een lichtblauw schouderjasje waar bond aan zat. Samen met een driekwart blauwige broek. Een grijns was op haar gezicht getekend terwijl ze op hem af rende. Des te dichterbij ze kwam des te duidelijker werden zijn sproeten. "Dax!" riep ze vrolijk uit terwijl ze hem knuffelde, voorzichtig zodat hij niet het mandje met zijn kat zou laten vallen. Snel liet ze hem los en keek haar goudachtige ogen ontmoetten de groene van hem. "Hoe is het! Ik heb je zo gemist" bracht ze vrolijk uit terwijl ze hem uit het treinstation begon te leiden. Ze had zijn koffer gepakt en sjouwde daar nu mee. De kat liet ze de jongen zelf dragen, omdat ze zou kunnen begrijpen dat hij die graag bij zich hield. Dat wilde zij ook. Buiten zou er een bus op hen wachten die ze naar haar huis zou brengen, of althans... 10 minuutjes van elkaar. Het was nou eenmaal niet zo druk in Zweden als in Nederland. Daar zou Dax vast ook aan moeten wennen. Zijzelf vond het heerlijk.

enjoy peeps! :3

_________________
c:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Digo
Administrator
avatar

Naam : Dorian
Aantal berichten : 335

Character sheet
Geslacht: Reu
Leeftijd: 5 jaar en 10 maanden
Partner: I'll never leave you my dear , Safrijnn.

BerichtOnderwerp: Re: The last dreams...   di aug 05, 2014 10:34 am

Hoofdstuk 1 : The arrival : deel Dax & Mindo ~ deel : 3

Het duurde niet lang voor dat het meisje met met half lang chocolade bruin haar en amberkleurige ogen aan kwam stromen. Haar haar zat altijd een beetje warrig. Wat wel bij haar meestal overvrolijke karakter paste. Ze droeg een bruin leren jack , licht geel T-Shirt en heel veel armbanden. Ook had ze haar -hier doe ik van alles en nog wat dierbaars in- buideltje om. Het was net zo'n tent uit Harry Potter , zo veel als daar wel niet in bleek te passen. Ook had ze een misschien net iets de grote spijker broek aan. Wat het ding tot een foldderbroek maakte. Volgens Dax hield ze gewoon van kleding die lekker zat. Zolang het haar maar een beetje goed stond en het lekker zat was het oké. Dax had ook vaak van dat soort kleding gedragen. Maar diep diep van binnen zou hij wensen elke dag in de meest bijzondere outfits rond te lopen. Hij had er alleen het geld niet voor. Toen hij daar aan dacht schoot het hem te binnen dat het jasje dat over zijn schouders hing maar liefst tachtig euro gekost had. En dat hij zich eigenlijk zou moeten afvragen hoe hij ooit aan dat ding gekomen was. Dax had helemaal niet het geld zich zelf met dat soort dingen te verwennen. Hij zou er later verder over na denken. "Dax!"  Riep Mindo vrolijk uit terwijl ze hem een knuffel gaf. Dax knuffelde voorzichtig terug. En keek neer op zijn vriendin. Hij was minstens wel twee koppen groter dan haar. Maar hij was het wel gewend. Dax stak boven de meeste mensen uit met zijn lengte. Pas nu kreeg hij door dat hij een mandje vast hield. Dat was waar ook. Daar zat zijn kat Kirikou in. Hij had het beestje onmogelijk alleen thuis kunnen laten. En dus was het gewoon met hem mee gereisd. Er viel hem nog niets op. Mindo voelde koud aan. En hij zelf had voelde ook niet echt warm aan. Waarschijnlijk had zij er een rede voor en was hij nog koud omdat hij weer op gang moest komen. Dax was niet van plan het haar te vragen. Het zou vast sullig over komen. Mindo was altijd al veel drukker dan hij geweest en zo ook nu deed ze alles in een veel vlugger tempo dan hij gewent was. Meteen na de knuffel nam ze zijn koffers over. Pakte zijn hand vast en trok hem mee. Dax slaakte een klein geschrokken geluidje bij het bijna struikelen over zijn eigen benen omdat Mindo hem zo plots mee trok. Gelukkig viel hij niet en was de kat nog oke. Zo te merken had Mindo haast. Of ze was gewoon heel erg blij. Dax moest half rennen om niet te struikelen terwijl ze hem het station door begeleiden.  "Hoe is het! Ik heb je zo gemist"Vroeg ze hem vrolijk. "Wel goed. V-van het zelfde." Antwoordde hij op verbaasde toon. Omdat hij niet kon bijhouden wat hem nu precies overkwam. Dax was geboren in Schotland. En op zijn vijfde naar Nederland verhuisd. Thuis hadden ze nog lang Schots gesproken waardoor er een Schots accent over zijn Nederlands heen was gekomen. Hij had het niet fijn gevonden te moeten verhuizen en had zich in Nederland nooit echt thuis gevoeld. Dax was blij dat hij deze zomer even aan het leven daar kon ontsnappen. Mindo bracht hem naar buiten toe. Waar hij voor het eerst zins tijden zuivere lucht kon inademen. Het was prachtig weer. Er was geen wolkje een de lucht te zien. En gelukkig scheen de zon niet al te fel. Anders zouden ze binnen een paar uur een rode Dax hebben. "We gaan met de bus verder , toch?" Vroeg hij haar. Want wie met Mindo op stap ging wist maar nooit wat voor verrassingen er zouden kunnen opduiken.  

_________________

I'm not an idiot, the world is just too smart
Digo|Wolfie|Tristan|Troy|



Laatst aangepast door Digo op di aug 05, 2014 7:19 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Mindo
Moderator
avatar

Naam : Dat Elena monster
Aantal berichten : 154

Character sheet
Geslacht: Teef
Leeftijd: 3 years 10 months
Partner: I don't ever want to hear the word 'love' again.

BerichtOnderwerp: Re: The last dreams...   di aug 05, 2014 5:02 pm

Mindo greens vrolijk toen ze zag hoe overdonderd haar vriend was. Het was wel vaker zo dat ze een stuk sneller dingen deed dan anderen, ze was gewoon een warboel. Haar gedachtes gingen vaak ook zo snel en waren niet te volgen voor anderen. "We gaan met de bus verder , toch?" ze was aan het genieten van de zon toen Dax het vroeg. Inmiddels stonden ze buiten, het treinstation achter hen. Hoewel de zon scheen had ze het vreemd koud, wat haar verbaasde. "Ja, en als we aankomen is het nog een paar minuutjes lopen naar mijn huis." het verbaasde haar dat ze het niet meer wist, hoe zou ze zoiets kunnen vergeten? Het was allemaal een beetje vaagjes. Maar het maakte op dit moment niet zo veel uit. Dax was hier nu, en daar ging het om.
Ze hoefden maar een paar minuten te wachten of de bus kwam al, iets rustiger dan voorheen nam ze Dax mee naar binnen. Na het wisselen van een paar woorden met de chauffeur gaf ze de kaartjes en zocht een plaatsje naast het raam. Ze was van origine Nederlands, maar was altijd al verliefd geweest op de Scandinavische landen. Daarom was ze ook zo blij hier te wonen. het was niet al te druk en had ruige gebieden. Niet iets voor ieder mens, maar perfect voor haar."We zullen niet lang moeten rijden, misschien een half uurtje." vertelde ze haar vriend. "Hoe is het in Nederland?"

_________________
c:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Digo
Administrator
avatar

Naam : Dorian
Aantal berichten : 335

Character sheet
Geslacht: Reu
Leeftijd: 5 jaar en 10 maanden
Partner: I'll never leave you my dear , Safrijnn.

BerichtOnderwerp: Re: The last dreams...   di aug 05, 2014 7:17 pm

Hoofdstuk 1 : The arrival : deel Dax & Mindo ~ deel : 5


"We gaan met de bus verder , toch?" Vroeg hij voor de zekerheid. Met Mindo wist je het immers maar nooit. "Ja, en als we aankomen is het nog een paar minuutjes lopen naar mijn huis."Antwoordde zijn vriendin. Dax knikte even zonder daar zelf bewust van te zijn. Gelukkig begon Mindo wat rustiger aan met hem te doen. Hij was er van overtuigd dat als ze hem op haar volle tempo de bus in gesleept had hij over het bus trappetje zou zijn gestruikeld. Mindo begon een praatje te maken met de chauffeur. Hij kon er slechts enkele dingen zo als een bedrag en een 'een fijne dag nog verder' uit verstaan. Vervolgens nam ze hem mee naar een fijn rustig plaatsje in de bus waar ze beide aan het raam konden zitten. Zijn spullen , op het mandje na dan , had ze boven in de daarvoor gemaakte rekken geplaatst. Dax vond het fijn dat hij zich nergens zorgen over hoefde te maken. "We zullen niet lang moeten rijden, misschien een half uurtje."Vertelde Mindo. Dax knikte afwezig.  Ondanks dat hij in de trein ook geslapen had was hij nog best moe. Hij had het mandje op zijn schoot gezet en keek dromerig naar buiten. Het was een mooi en ruig landschap. Dax dacht dat hij zich hier wel thuis zou gaan voelen.  "Hoe is het in Nederland?"Vroeg Mindo plots. Zijn diep groene ogen keken haar meteen met een geërgerde blik aan. Dax praten absoluut niet graag over thuis. Maar voor deze keer kon hij zich voorstellen dat Mindo er wel dingen over wilde weten. "Bij mij thuis gaat het gewoon z'n gangetje." Zuchtte hij terwijl opstond. Hij liep naar de rekken en pakte een paar Nederlandse kranten uit zijn rugzak. Vervolgens liet hij terug en reikte haar de kranten aan. "Deze jongens vertellen het nieuws vast wat minder sacherijnig." Zei hij er met een kleine grijns bij.  

_________________

I'm not an idiot, the world is just too smart
Digo|Wolfie|Tristan|Troy|

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Shyra
Storyteller
avatar

Naam : Mara
Aantal berichten : 348

Character sheet
Geslacht: Teef
Leeftijd: 3 years & 3 months
Partner: Romance isn't real. Just like magic. Only a good magician can make me believe again

BerichtOnderwerp: Re: The last dreams...   di aug 05, 2014 8:13 pm

Hoofdstuk 1 : The arrival : deel Rane ~ deel : 1


Traag opende ze haar grijze ogen. Iets wat een simpele handeling was geweest, voelde als een klap in haar gezicht. Langzaam kwam haar bovenlichaam overeind, en ze keek om haarzelf heen, kijkend waar ze zich bevond. De felle zon deed haar haar ogen weer even dichtknijpen, maar door haar wimpers kon ze de omgeving nog goed zien. Een bos. Natuurlijk. Ze was vast weer eens in slaapgevallen toen ze aan het rusten was. Fijn. Hoe lang had ze geslapen? Ze tilde haar pols op, en tikte tweemaal tegen het horloge. Maar een grote barst in het scherm liet duidelijk zien dat het kleine klokje kapot was. Rane. Dat was haar naam. Ze liet een hand door haar korte, warrige haar gaan, om er een paar dennennaalden uit te verwijderen. Het bruine, bijna zwarte haar hing tot iets lager dan haar kaaklijn en was redelijk wild. Rane wist nog goed hoe haar moeder er zo'n enorme hekel aan had. Lang haar, met maar 1 saaie laag. Dat was wat die vrouw van haar dochter wilde. Nope. Echt niet. Weer keek Rane om haarzelf heen. Zoekend naar haar spullen, en haar geliefde instrument. Haar vertrouwde, bruine rugzak lag een paar meter verderop. En de zwarte koffer waar haar viool zich in moest bevinden lag bij haar voeten. Even verbaasd dat ze hem niet eerder had opgemerkt, stond Rane op. Ze pakte de koffer in haar linker hand, en deed haar kleine rugzak op haar rug. Ze had immers niet zo veel nodig, en hoe meer spullen ze bij haar had, hoe zwaarder het werd, en dat was niet echt fijn als je lange afstanden moest gaan afleggen. Met haar vrije hand veegde ze het zand af van haar kleren. Een blauw/wit gestreept t-shirt, een versleten, grijze spijkerbroek en een paar gympen dat zo vies was, en zoveel gaten had dat de oorspronkelijke kleur niet meer te achterhalen was. Veel warmte zou het niet geven in de nacht, en het enige wat er in de rugzak zat wat haar warmte zou kunnen geven was een oude deken. Wetend dat ze die echt nodig zou hebben als de nacht aanbrak, liep ze met stevige passen verder. Maar na vijf passen stopte ze weer. Het was haar doorgedrongen waar ze naar op weg was. Ze zou deze zomer bij een vriendin doorbrengen! Rane kon haarzelf wel voor het hoofd slaan. Hoe kon ze dat nou vergeten?

_________________

Shyra's dingen:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Schemer
Moderator
avatar

Naam : Goudvislief
Aantal berichten : 153

Character sheet
Geslacht: Reu
Leeftijd: 2 years and 11 months
Partner: Merliah

BerichtOnderwerp: Re: The last dreams...   vr aug 08, 2014 5:41 pm

Hoofdstuk 1 : The arrival : deel Sam Ray Charlinson ~ deel : 1

Het beeld verdween en liet hem achter. Alleen tussen de bomen, hij liep het pad op, de goude zonnestralen vielen op zijn huid. De jongen keek om zich heen. Hoe lang was hij hier al? Waar was hij daarvoor? Sam had het rare gevoel dat hij net nog ergens anders was, maar hij kon niet bedenken waar. Hij keek op. Boven de bomen zag hij bergtoppen. Hij kende het hier, maar hij wist niet goed meer waarvan. Sam draaide zich om. Hij leek zich in een vallei te bevinden, een beetje verward begon hij te lopen. Hij had niets bij zich aan voedsel of water, maar hij voelde geen honger of dorst knagen.
Tot toen toe dacht hij daar alleen te zijn, maar na een tijdje hoorde hij gehinnik. Bekend gehinnik.
Het gehinnik van Heather.
Sams pas vertraagde automatisch tot hij stilstond, maar toen hij weer in beweging kwam liep hij twee keer zo snel als eerst. Heather was dood. Hoe kon hij haar horen? Hij had North nu, waar was híj dan? Sam keek op, de bomen weken uiteen op dit punt, om plaats te maken voor heldergroene vlakte. Een paar meter van hem af stond een middelgrote zwarte merrie met één witte sok.
Aarzelend zette hij een voet in de wei. Heather keek op. Haar grote bruine ogen hebben de zelfde vertrouwde blik als vroeger. De jongen knipperde. Zijn blikveld was wazig geworden en zijn wangen nat. Opeens besefte hij dat hij al huilde sinds hij het gehinnik hoorde. Heather naderde hem voorzichtig en duwde haar neus tegen zijn borst. Zijn hand ging langzaam omhoog, naar haar hals en hij streelde haar. Hoe kon dit? Hij had haar zien sterven! 'Waar was je?' fluisterde hij. Het klonk hees. Hij huilde niet vaak. Hij kon zich eigenlijk niet meer herrinneren wanneer hij voor het laast gehuild had. Toen Heather dood ging had hij niet gehuild, hij had alleen twee dagen lang niets gegeten of gedronken en twee weken niets gezegd. Niemand had het begrepen behalve Arianna. Sam had ook van de witgrijze hengst gehouden, North, maar Heather kon niet vervangen worden.
Heather had geen zadel of hoofdstel om, maar hij kon haar ook zo berijden. De twee vertrouwden elkaar genoeg.

_________________



don't tell me there's no hope at all
Together we stand, divided we fall

Stuff::
 


Laatst aangepast door Schemer op di aug 12, 2014 5:24 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Mindo
Moderator
avatar

Naam : Dat Elena monster
Aantal berichten : 154

Character sheet
Geslacht: Teef
Leeftijd: 3 years 10 months
Partner: I don't ever want to hear the word 'love' again.

BerichtOnderwerp: Re: The last dreams...   ma aug 11, 2014 2:17 pm

Hoofdstuk 1:The Arrival  Deel Dax&Mindo~ deel:5


Een geërgerde blik van Dax was de beloning op haar vraag. Ze keek weg, sinds ze er niet van hield dat mensen boos op haar waren. Althans, mensen die ze aardig vond of kende. Vreemdelingen boeide haar niet zo, dat mocht wel zijn gebleken bij het flesje ice tea.
Hoe kon ze zijn vergeten dat Dax niet van over Nederland praten hield... Ach, zelfs al had ze dat geweten had ze het toch wel gevraagd. Hoewel ze het niet echt miste, was het wel haar moederland. En bovendien woonde daar nog aardig wat familie van haar.  "Bij mij thuis gaat het gewoon z'n gangetje."zuchtte haar vriend. Mindo glimlachte naar hem en wilde hem net bedanken toen hij haar voor was door naar het rek te lopen en een Nederlandse krant te pakken. Ze nam hem over en las snel de hoofdtekst die wat zei over wat mensen die werden vermist. Ze zuchtte. "Deze jongens vertellen het nieuws vast wat minder sacherijnig." Ze glimlachte en liet de krant even voor wat het was. "Bedankt" ze had eigenlijk spijt dat ze ernaar had gevraagd, het was toch alleen maar rot nieuws wat er in de krant stond of wat er op televisie kwam.
De twee vrienden wisselden een hoop woorden en voordat ze het wisten klonk het belletje die aankondigde dat ze er waren. "Glädje Från Hjärtat" werd er gezegd, de naam van het dorpje waar ze in 'woonde'. Woonde tussen aanhalingstekens, sinds ze een stuk van het dropje af woonde. op een Toendra vlakte waar als het koud was sneeuw lag en waar het warm was kort gras was. Er zat permafrost in de grond, waardoor er amper iets kon groeien. Echter lag haar huis net aan de rand van het permafrost, een paar kilometer verderop was een groot wild bos.
De naam van het dropje zou kunnen worden vertaald als 'Blijdschap uit het hart', wat voor haar de lange naam ietwat goed maakte.
"We zijn er!" zei Mindo blij terwijl ze opstond en wat spullen van Dax pakte om mee te nemen. "Was jij hier nou al eens eerder geweest?"

_________________
c:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Merliah
Storyteller
avatar

Naam : Rootje
Aantal berichten : 117

Character sheet
Geslacht: Teef
Leeftijd: 3 years and 4 moons
Partner: Loved you yesterday, love you still. Always have, and always will.

BerichtOnderwerp: Re: The last dreams...   wo aug 13, 2014 8:37 am


I'll come back
When you call me
No need to say goodbye




Hoofdstuk 1 : The Arriva l: Deel Arianna&Ave ~ Deel: 1

Het vliegtuig schokte even, en Arianna was meteen weer oplettend. Al merkte ze wel dat het alleen wat turbulentie was die de schok had veroorzaakt. Ze had zitten dromen en naar buiten zitten staren, niet echt beleefd natuurlijk. Ze herstelde zich al vrij snel weer, en vestigde haar blik weer op haar laptopscherm. Zweden. Dat was de bestemming van deze vlucht. Op haar laptop stonden sites open met informatie over Zweden, de taal, en plaatjes van prachtige landschappen. Ze had zich de afgelopen dagen er wat meer in verdiept, want ze had gemerkt dat haar kennis van het land niet echt groot was. Natuurlijk wist ze hoe het zat met de regering, wie de belangrijkste politieke mensen waren, en wat er in de hoofdstad te doen was. Maar veel verder dan dat kwam ze ook niet. Ze sprak  de taal nauwelijks, alleen een paar basiszinnen, maar daar had ze natuurlijk niet veel aan. Haar Nederlands was gelukkig een stuk beter, en dat zou ze ook nodig hebben. Ze vermoedde dat iedereen van de vriendengroep Nederlands met elkaar zou spreken. Ze was geen held in die taal, maar na wat cursussen vond ze dat ze de taal toch wel goed genoeg sprak. Ze maakte alleen nog fouten in grammatica en spelling, maar daar zou ze zich dan maar overheen moeten zetten. Er klonk een melding dat ze gingen landen, dus sloot ze haar laptop en keek naar het Zweedse landschap onder haar.

Ze haalde haar paspoort uit haar tas, en gaf het aan de man in het douane hokje. Hij keek verbijsterd naar haar foto en haar naam, en toen weer naar haar. Oke, ze was in fact de Duchess of York, maar bijna iedere keer dat ze door de douane moest, keken mensen haar raar aan. Wat kon zij daar nou aan doen? Ze was de koningin van Engeland toch niet? Ze was niet veel lager dan de koningin, maar toch. De man gaf haar paspoort terug, en murmelde zachtjes: "My Lady."

Ze stond bij haar auto. Een grijze cooper mini, en ze was erg blij dat de auto mee was gekomen naar dit land. Het was geen probleem geweest, gelukkig, maar dat kwam misschien ook door haar status. Je zei niet zomaar 'nee' tegen haar, en ze was er aan gewend dat mensen haar soms raar aankeken. Ze leunde wat tegen de deur, en wachtte op Ave. Al snel zag ze die, en wachtte tot Ave naar de auto kwam. "Hello Ave," Sprak ze. "So nice to see you again," Ze glimlachte. Ze had veel zin in de zomer, eindelijk weg van de drukte in Engeland. Ze haalde een hand door haar donkere haar en keek wat nieuwsgierig.

clothes&stuff:
 




_________________


Laatst aangepast door Merliah op vr okt 24, 2014 4:19 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Safrijn
Administrator
avatar

Naam : Jennifer/Paasei/Saff
Aantal berichten : 71

Character sheet
Geslacht: Teef
Leeftijd: 3 jaar, 11 maanden
Partner: Digo,

BerichtOnderwerp: Re: The last dreams...   wo aug 13, 2014 8:53 pm

Hoofdstuk 1 : The Arriva l: Deel Arianna&Ave ~ Deel: 2

Ave was al een paar weken van te voren vertrokken. Arianna zou met het vliegtuig komen om vervolgens met de auto verder te gaan. Ave zou erbij meeliften. Maar ze kon niet niet in het vliegtuig. Er was zeker wel een mogelijkheid, maar ze had geen dierenpaspoort en was niet van plan om zich in een groot mechanisch ding door de lucht te laten vervoeren terwijl ze het prima zelf kon. Het eerste stuk was moeilijk geweest. Flink doorvliegen om de oversteek van Engeland, waar ze geboren was bij een valkenier en op jonge leeftijd weg wist te lopen, naar Nederland. Hier zou ze niet zo erg opvallen aangezien er al een paar zeearenden gevestigd waren. Echt nog maar een stuk of twee of drie broedparen was ze tegengekomen. Maar ze hield haar rust in stilte en goed verstopt. Geen vogelaar had haar nog gespot. Zodra ze na een paar dagen weer de kracht had om verder te gaan, verliet ze Nederland binnen een paar dagen tijd. Zo had ze telkens een stop gehouden. Ze merkte hoe het steeds kouder werd, maar haar veren waren aangepast aan Amerikaans weer. Daar kon het ijskoud worden in de winter en bloedheet in de zomer. In Engeland was het over het algemeen koud weer, dus had ze zich als individu daar al op aan weten te passen.
Ave volgde het koude weer. Ook keek ze uit naar borden. Het Zweedse woord voor Zweden had ze opgeslagen in haar kop. Hoewel ze niet kon lezen, kon ze wel het beeld van een aantal letters onthouden. Ze had dagen naar de grens gezocht en zag toen eindelijk wat ze zocht. Auto's die er het land binnen kwamen rijden. Het woord was snel herkend en nu was het nog zoeken naar het woord voor vliegveld en de naam ervan. Daar waar Ave in de buurt zou blijven en alle toestellen scherp in de gaten zou houden, wachtend op Arianna.
Ze bleek ruim op tijd, want het duurde nog minstens een week voordat haar toestel eindelijk landde. Met minachting keek de zeearend ernaar. Wat een walgelijk onhandige landing. Nee, het bewees maar weer eens hoe slecht mensen waren in vliegen. Ach, als ze maar veilig was en geen onplezierigheden had gehad onderweg, was Ave gerustgesteld.
Haar zware vleugels sloegen krachtig tegen de wind en ze tilde zichzelf uit de boom om in een rustige zweefvlucht naar Arianna's auto te glijden. Op het voertuig landde ze voorzichtig. Het stofachtige dak zou nog van pas komen als de auto te hard zou rijden om bij te houden. Ze zou haar klauwen erin kunnen haken, haar vleugels kunnen uitspreiden om toch nog een beetje mee te kunnen vliegen.
"Hello Ave, so nice to see you again." zei Arianna. Het was fijn haar stem na al die tijd weer te horen. In Engeland leefde ze dan wel niet echt bij haar, maar wel in de omgeving rondom haar vestiging en ze was elke dag wel in de buurt te vinden. Het leven was er vrij makkelijk.
"The same goes for you." zei ze terug. Ze was benieuwd naar het huis waar ze heen zouden gaan. Deze zomer zou die paar weken reizen wel waard zijn, dat wist ze bij voorbaat al.

_________________

Safrijntje's age:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Digo
Administrator
avatar

Naam : Dorian
Aantal berichten : 335

Character sheet
Geslacht: Reu
Leeftijd: 5 jaar en 10 maanden
Partner: I'll never leave you my dear , Safrijnn.

BerichtOnderwerp: Re: The last dreams...   do aug 14, 2014 5:35 pm

Hoofdstuk 1 : The arrival : deel Dax & Mindo ~ deel : 7

Dax was na dat hij de kranten had aangereikt weer bij het raam gaan zitten. Hij kon haar gevoel van spijt sterk aanvoelen. Het had voor hem iets onheilspellends als mensen zich niet oke voelde. Gelukkig vaagde dit gevoel al snel weg en kon ook Dax weer uit het raam staren zonder die constante druk op zijn schouders. Soms had hij er een hekel aan andermans gevoelens sterk aan te kunnen voelen. Zo sterk dat hij zich zelf dan al snel ook zo ging voelen. Aan de andere kant had het ook wel weer voordelen. Alles wat er voor nodig was om Dax op te vrolijken was je eigen vrolijke humeur. Mindo bedankte hem voor het geven van de kranten en samen praten ze elkaar een beetje bij. Terwijl de kat veilig in het mandje lag te slapen. Het lome beest scheen het niet zo veel uit te maken waar hij zich bevond. Zo lang die maar te eten , te drinken en genoeg aandacht kreeg vond die het wel best. De tijd leek wel voorbij te vliegen. Veel eerder dan Dax verwacht had werd de naam van het dorpje waar Mindo woonde omgeroepen. "We zijn er!"  Riep zijn vriendin vrolijk. En pakte zijn spullen uit de rekken zodat hij alleen zijn rugzak en het mandje met de kat er in zou hoeven dragen. Niet veel later liepen ze gezamenlijk naar Mindo haar huis toe. Ze woonde hier mooi. Vlak bij een dorpje. Toch rustig , en vlak bij een bos. Ze liepen tussen twee rijen bomen door. Op een pat gemaakt van gras. Dax voelde dat het hem naderde. Zo nu en dan keek hij even stiekem achterom. Het zou nog erg lastig voor hem kunnen worden als ze hem ook hier zouden blijven volgen. Dax voelde zo nu en dan een hand op zijn schouder. Als Mindo er een beetje aanleg voor zou hebben kon ze zijn nerveuze stemming aanvoelen. Hij zag van uit zijn ooghoeken iemand achter hem zag lopen. Dax zuchtte geërgerd. "Ga weg." Gromde hij binnensmonds. Meteen verdween het persoon. Alsof het een hoopje stof was geweest dat werd opgetild door de wind en vervolgens in duizenden stukjes uit elkaar viel en verdween. "Was jij hier nou al eens eerder geweest?"Vroeg Mindo hem. "Nee nog nooit. Ik vind het hier erg bijzonder." Zei hij met een vriendelijke glimlach. Even keek hij over zijn schouder. Maar gelukkig liep er niemand meer achter hun aan. Dax glimlachte opgelucht. Olivier moest bij hem uit de buurt blijven zolang hij onder gezelschap was.  En dat gold eigenlijk ook net zo hard voor Oliviers soort genoten. Gelukkig was het niet al te lang lopen naar het huis. Van de buitenkant alleen al , het was werkelijk prachtig. Helemaal van hout. De dakjes en balkonnetjes maakte het huisje schattig. De prachtige houten deurpost maakte het helemaal af. Het huis was op sommige plaatsen prachtig beschilderd. En het leek van buitenaf best klein. Dax volgde Mindo het trappetje voor de deur post op en vervolgens door de deur naar binnen. De blauwe lantaren die in het midden aan het plafond hing gaf de houten hal z'n charme. Z'n oranje gloed gaf de houten hal net wat ie nodig had. Dax keek naar rechts. Daar was een oude houten deur. Daar achter zit een trap naar boven. Dan kom je op een overloop. De wentel trap gaat verder naar boven. Daar tweede verdieping rechts tweede deur , daar is jouw kamer.Dax pakte zijn koffers over. "Ik zet ze even neer op mijn kamer. Dan hoef ik ze niet mee te zeulen tijdens de rondleiding." Met die woorden verdween hij de trap op. Het was een oude houten wenteltrap. Die een vertrouwd krakend geluid maakte bij iedere stap die je er op zetten. En inderdaad. Hij kwam uit bij een totaal ronde grootte overloop. Ook deze was helemaal van hout. Hier bevonden zich zo'n drie deuren. Voor de andere gasten. De overloop was verlicht met blauwe en groene lantarens die een zelfde soort licht gaven als de lantaren in de hal. De wentel trap was weggewerkt achter een halfronde houten koepel met kleine glas in lood ruitjes er in. Aan de rechter zijkant van de koepel zat een uitzaagde deurpost. Zo kon je van de trap de overloop op lopen. Omdat het geheel aan de zijkant van de koepel zat nam het weinig ruimte in.  De trapleuningen waren gemaakt van boomtakken. Dax liep verder de trap op. Weer zo'n ronde overloop. De trap ging wel nog verder om hoog. Mogelijk naar zolder. Maar Dax besloot dat Mindo de eer had hem dat te laten zien. Het enige verschil was dat hier Rode en gele lantarens waren. Dax deed wat hem gezegd was en ging rechts de tweede deur in. Met een zachte bonk liet hij zijn koffers van verbazing op de grond vallen. Een stapelbed. Geheel gemaakt van houten boomstammen en takken die allemaal hun oorspronkelijke vorm nog hadden. Het zag er prachtig uit. Verder sliep hij zo te zien in een toren kamer. Ondanks dat was de kamer niet perfeckt rond. Wat hem wel beviel. Er stond een grootte houten linnenkast in de kamer. En verder een bureau boekenkasten van steigerhout. De kamer had kleine ronde en ruitvormige glas in lood raampjes. En werd verder verlicht door oude sier lantarens. Dax liep een klein rondje door de kamer. Hij voelde zich nu al zo veel prettiger hier dan in zijn kamer in Nederland. Even bleef zijn blik hangen bij een groot luik in de muur. Er waren er twee. Een aan de muur die grensde aan de buiten wereld. En eentje aan de muur waar waarschijnlijk een andere kamer  achter zat. Eerst wilde hij die van de buitenmuur proberen. Het waren zo te zien twee deurtjes met luikjes er in. Dax legde zijn handen om de deurknoppen en trok er aan. Met een beetje moeite gingen de deuren open en kwam er een koude windvlaag zijn kamer binnen. Dax grijnsde verbaasd. Een balkon! Hij stapte het houten ding op en keek vol bewondering over de oneindige bossen uit. Daar... is het heerlijk...Klonk er in zijn gedachten. Dax voelde iets vachtigs langs zijn been strijken. Eerst dacht hij dat het de kat was. Maar toen hij naar beneden keek was er niets. Snel keek Dax weer richting bos en probeerde aan andere dingen te denken. Iets in hem zei dol graag naar dat bos te willen gaan. Dax haalde diep adem. Gelukkig wist hij zich zelf snel weer onder controle te krijgen en liep terug de kamer in. Een windvlaag deed de balkon deuren met een harde kalp dicht slaan. Alsof de stem in zijn gedachten beledigt. Dax zuchten. Het was beter dat het gezelschap niets van zijn gavens zou merken. Dax dacht dat er wel niemand in het gezelschap zou zijn die in gavens geloofde of er een bezat. Ze zouden hem alleen maar raar vinden. Hij sloot de balkon deuren en ging op zijn bed zitten. Hopelijk was de rest een beetje aardig. Ze hadden hem wel aardig geleken. Maar op Mindo na had hij nog geen van deze mensen in het echt ontmoet. Een koude windvlaag kroop over zijn rug. Om zich vervolgens om zijn schouders te wikkelen. Tegenover hem ontstond langzaam maar zeker een gestalte. Dax keek de verschijnende Antro nors aan. "Olivier." Zei hij op waarschuwende toon. De half mens half wolf keek hem aan. De wolf keek hem spottend aan. Hij had donkerbruine ogen. Even donkerbruin als zijn krullende haar. Dat op viel in vergelijking tot zijn witte vacht. De wolf droeg een oude versleten spijkerbroek. "Is er iets mis Dax"Vroeg hij kalm. "Jij ! Je had beloofd me met rust te laten!" Zei Dax kwaad. Olivier lachte. "Je bent nu toch alleen?" Dax haalde uit naar de gestalten. "Ga heen!" Riep hij er kwaad bij. Vlak voor hij Olivier raakte verdween de wolf weer. Dax keek kwaad naar de plaats waar de reu gezeten had. "Net in het bos zat je me anders ook al dwars." Mompelde hij. Hij pakte een paar slaapspullen uit en legde deze op zijn bed neer. Hij liet Kirikou uit zijn mandje en zette voor hem een bakje water en een bakje voer neer. Toen verliet hij de kamer en deed de deur achter zich dicht. De kat zou langzaam moeten wennen aan de drukten. Het was beter voor hem om nog even op de ruime kamer te verblijven. Dax liep weer terug naar beneden. Hij was klaar voor een rondleiding. En wie wist wie er binnen nu en een paar dagen allemaal wel niet aan zouden komen. Dax had er wel zin in. Zo lang Olivier hem maar met rust liet.

_________________

I'm not an idiot, the world is just too smart
Digo|Wolfie|Tristan|Troy|

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Merliah
Storyteller
avatar

Naam : Rootje
Aantal berichten : 117

Character sheet
Geslacht: Teef
Leeftijd: 3 years and 4 moons
Partner: Loved you yesterday, love you still. Always have, and always will.

BerichtOnderwerp: Re: The last dreams...   do aug 14, 2014 9:21 pm


I'll come back
When you call me
No need to say goodbye




Hoofdstuk 1 : The Arriva l: Deel Arianna&Ave ~ Deel: 3

Het duurde niet lang voordat ze Ave zag. De zeearend kwam in zweefvlucht naar haar toegevlogen. Ze landde voorzichtig op het dak, en er verscheen een glimlach op Arianna's gezicht. Ave leefde dicht in de buurt van haar, maar ze zag haar niet echt veel. Arianna had het vaak druk met allerlei dingen. Bezoeken in het buitenland, mensen die bij haar op bezoek kwamen, haar landgoed managen, zorgen dat alles goed verliep, en dan had je nog de zogenoemde feestjes. Allerlei adel kwamen daarheen, en van haar werd vaak ook verwacht dat ze daarheen ging, dus echt een keus had ze niet. Er kwamen de meest verschrikkelijke mensen op die feesten, en ze vermeed die dan ook zoveel mogelijk. "Hello Ave," Sprak ze. "So nice to see you again," Ze glimlachte. "The same goes for you." Antwoordde Ave.

Ze bekeek haar vriendin eens, en keek of ze nog enige wonden of aanverwanten had. Maar voor zover ze zag was alles oké. Ze wist niet precies hoe Ave's dagen eruit zagen, maar het fascineerde haar. Je kwam niet elke dat een zeearend tegen, en zeker niet zo eentje als Ave. Arianna merkte dat ze had staan dromen, en ze schrok op. Haar jas stond halfopen, Zweden was koud, maar de zon maakte al veel goed. Ze bleef nog even voor zich uit staan kijken tot ze zich weer tot haar vriendin wendde. "Shall we go?" Vroeg Arianna. "Or would you rather stay here?" Grapte ze en er verscheen een kleine grijns op haar gezicht. Dat ze van adel was betekende nog niet dat ze geen grapjes maakte. Ze draaide haar autosleutels rond in haar hand, en wachtte op een antwoord van Ave dat zei dat ze konden gaan.



_________________


Laatst aangepast door Merliah op vr okt 24, 2014 4:21 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Safrijn
Administrator
avatar

Naam : Jennifer/Paasei/Saff
Aantal berichten : 71

Character sheet
Geslacht: Teef
Leeftijd: 3 jaar, 11 maanden
Partner: Digo,

BerichtOnderwerp: Re: The last dreams...   di aug 19, 2014 3:06 pm

Hoofdstuk 1: The Arrival. Deel: Arianna&Ave. Deel 4


Het had even geduurd en was niet niks geweest, maar ze had het gehaald. Er was eigenlijk weinig tegenspoed geweest, behalve haar eigen uitputting. Zoveel vliegen was niet niks geweest en ze had dagen moeten rusten voordat ze weer een dagje of twee kon vliegen. Het ging anders niet. Soms was het ook moeilijk geweest om aan eten te komen als ze er weer een zware dag op had zitten.
Ze kwam rustig aan. Haar grote vleugels lieten haar in een zweefvlucht naar beneden glijden, zo op de auto van Arianna. Een korte woordenwisseling vond plaats, gevolgd door een terugblik aan Engeland. Ave was altijd vlak in de buurt van het landgoed, maar elke dag zagen ze elkaar niet. Ave zag haar vaker dan andersom. Maar alleen omdat zij zich hoog overvliegend in de lucht bevond en als het weer druk was kon je niet van iedereen verwachten dat ze alleen maar omhoog keken.
"Shall we go? Or would you rather stay here?" hoorde ze van Arianna's kant komen. Ave keek op en zette zich al schrap.
"Why do you even ask?" zei ze met een gelukkige toon. Waar ze naartoe zouden gaan, was een huis. Maar ze kende lang niet iedereen daar. Als ze al iemand kende dan. Maar het waren goede mensen, dus het zat wel snor.
Ave had haar vleugels al half uitgespreid, wachtend op het startgeluid van de automotor. Haar klauwen zaten voorzichtig in het stofachtige dak geklemd. Als de auto zou rijden, zou Ave wind vangen en lichtelijk omhoog gaan. Maar waarschijnlijk zou ze de constante snelheid niet bij kunnen houden na de lange reis die ze had gehad. Die was zeker nog niet uit haar hoofd en lichaam gedreven. Ave zou half vliegen boven de auto, haar poten zouden het contact met het stoffen dak echter niet verliezen.
Het geluid van de motor deed haar veren even opzetten, ze werd wakker uit haar dagdroom. Tijd om het laatste deel van de reis te maken.

_________________

Safrijntje's age:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Merliah
Storyteller
avatar

Naam : Rootje
Aantal berichten : 117

Character sheet
Geslacht: Teef
Leeftijd: 3 years and 4 moons
Partner: Loved you yesterday, love you still. Always have, and always will.

BerichtOnderwerp: Re: The last dreams...   di sep 02, 2014 8:49 pm


I'll come back
When you call me
No need to say goodbye




Hoofdstuk 1 : The Arriva l: Deel Arianna&Ave ~ Deel: 5

“Shall we go?” Vroeg Arianna. “Or would you rather stay here?” Grapte ze en er verscheen een kleine grijns op haar gezicht. Ze had wel degelijk humor, en ze was niet zo’n koudiemand die met moete een grijns op haar gezicht kreeg. “Why do you even ask?” Hoorde ze ave met een gelukkige toon zeggen. Arianna knikte, en stapte in haar auto. Ave zat op het dak, en had haar vleugels al half gespreid. Het stuur van de auto zat zoals bij alle Engelse auto’s, rechts. Arianna wachtte even, ze reden in Zweden rechts. Rechts, rechts, rechts, ging er door haar hoofd heen. Ze moest er goed op letten, anders zou ze een botsing krijgen. Arianna zuchtte even, waarom moesten die verkeersregels nou ook anders zijn? Ze startte de auto, en zette haar lichten aan, ook dat moest. Ze keek nog even om zich heen, en reed toen weg.

Het zou niet lang meer duren en dan zouden ze er zijn. Ze zat nu nog op de snelweg, maar ze moest er nu af. Dan zou Arianna ook meteen minder gas moeten geven. Ze hield daar niet zo van, want 62 mph, vond ze eigenlijk wel fijn. Het was voor haar verschrikkelijk om die kilometer per uur steeds te moeten omrekenen naar mph. Ze had zich voordat ze weg ging gelukkig goed verdiept in de verkeersregels, anders had ze hier niet zelf kunnen rijden. En altijd maar een taxi, dat was ook niks. Ze was niet vaak met de trein geweest, laat staan met de bus. De bus.. Ze kon het zich niet voorstellen. Zij die in een bus zat. Nee, dat was niks voor haar.

Ze keek onbegrijpelijk om zich heen. Zweden was qua taal niks voor haar. Het was verschrikkelijk om eerlijk te zijn, omdat ze er niks van snapte. "Glädje Från Hjärtat" Dat zei het bord van het dorp waar ze in reed. Ze had geen flauw benul wat het betekende, ze kon alleen maar raden dat het iets met een hart te maken had. Maar wat? Ze volgde braaf de weg die de routebeschrijving haar vertelde, en ze keek af en toe om zich heen. Zweden was mooi, en zo anders dan Engeland. Haar landgoed leek verreweg niks op dit landschap. Ze kreeg een huis in de gaten, en wist dat dat de eindbestemming was. Ze reed over het onverharde pad naar de voorkant van het huis. Er was een soort van parkeerplaats, of whatever het was, dus daar parkeerde ze maar. Ze zette de auto uit, en opende de deur. Buiten sloot ze haar ogen even, en genoot van de lucht. Ze voelde hoe een briesje met haar lange zwarte haar speelde. Ze zette de zonnebril weer op haar neus, en pakte haar tas van de bijrijdersstoel. De rest van haar spullen liet ze nog even in de achterbak liggen. Ze glimlachte naar Ave en zei: “I think this is it.” Ze bekeek het huis eens goed. Het was helemaal van hout, met balkonnetjes en alles erop en eraan. Het was lang niet zo groot als haar huis, als haar landgoed, maar het was mooi. Ze liep naar de voordeur, en was blij toen ze op het hout stapte. De ondergrond was niet echt goed voor haar naaldhakken, maar ach. Ze voelde even of de voordeur open was, ja, die zat niet op slot. Toch bleef ze staan, en drukte beleefd op de bel. Ze wachtte geduldig tot de deur openging, en keek nog wat meer om zich heen. Ze hoorde de deur open gaan, en draaide zich ernaar toe. “Hello.. Mindo I suppose?” Sprak ze tegen het meisje. Arianna bekeek haar even van boven tot onder, en glimlachte toen weer. “My name is Arianna Kinsley Stuart. I don’t think you want to hear any titles,  and call me what ever you like. Tough I prefer just, Arianna.”




_________________


Laatst aangepast door Merliah op vr okt 24, 2014 4:22 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Mindo
Moderator
avatar

Naam : Dat Elena monster
Aantal berichten : 154

Character sheet
Geslacht: Teef
Leeftijd: 3 years 10 months
Partner: I don't ever want to hear the word 'love' again.

BerichtOnderwerp: Re: The last dreams...   vr okt 10, 2014 9:37 pm

Wat onhandig pakte ze zijn spullen op en probeerde het zo handig mogelijk mee te zeulen. Het was een geluk dat de busstop zo dicht bij haar huis was. Want Dax had bijzonder veel spullen mee. Wat eigenlijk ook niet gek was, dacht ze bij zichzelf, hij zou hier een hele tijd moeten blijven. Een glimlach was op haar gezicht te vinden. "Was jij hier nou al eens eerder geweest?" vroeg ze haar vriend. Ze was verbaasd dat ze het niet meer zelf wist, alles leek een beetje vaag te zijn. Maar achteloos bedacht ze dat het er aan lag dat ze gewoon heel blij was op het moment. Wat zou het anders kunnen zijn? "Nee nog nooit. Ik vind het hier erg bijzonder." antwoordde de jongen en hij glimlachte vriendelijk. "Dan word het des te leuker" een grijns sierde haar gezicht. Het viel haar echter op dat Dax niet echt op zijn gemak leek. Toen hij over zijn schouder naar achteren keek werd dat gevoel nog sterker. Mindo trok één wenkbrauw op en keek Dax vragend aan. Echter vroeg ze er niet naar, als Dax er niet zelf over wilde beginnen dan was dat zo. Ze wist hoe irritant het kon zijn als iemand maar door bleef zeuren, dus had ze zichzelf verteld dat niet te doen.

Voorzover Mindo kon zien leek Dax haar huis wel wat te vinden, wat haar goed deed. Van nature was dit een best saai huis, ze had het zelf echter zo sfeervol en leuk mogelijk gemaakt. Waarom zelf? Nou, het was niet zo makkelijk om hier een bouwvakker heen te krijgen. Ten eerste was er geen in haar dorp, dus moesten ze van nog verder komen. En dan was er nog het spul dat er voor nodig had. Nee, dat was gewoon niet zo handig. Gelukkig bestond internet, en was ze nog redelijk handig met dingen maken.
Ze stak de sleutel in het slot en maakte de deur voor Dax open en leidde hem naar binnen. Haar hond had ze in de woonkamer opgesloten, sinds ze niet wist hoe Dax zijn kat dat zou vinden. Gelukkig was haar hond erg rustig en gewend aan katten, maar ze wilde het arme beest geen hart aanval geven. Haar hond was namelijk niet zo klein."Ik zet ze even neer op mijn kamer. Dan hoef ik ze niet mee te zeulen tijdens de rondleiding." Mindo knikte "Oké! ik wacht hier, neem je tijd" riep ze hem vrolijk toe toen hij naar boven liep. Pas toen besefte ze dat Dax helemaal niet kon weten waar zijn kamer was. Een frons maakte haar verbaasde gezicht helemaal af. Echter besloot ze dat er wel een rede moest zijn. Toch brandde haar nieuwsgierigheid, maar zin om hem nu al dwars te zitten met vragen had ze nou niet bepaald. Daarom besloot ze maar de deur van de huiskamer open te doen. Meteen werd ze bestormd door haar enorme zwarte wolf hond hybrid. Lachend liet ze zich op de grond vallen en knuffelde het enorme beest. "Hey Tyvr"fluisterde ze in zijn oor terwijl ze weer op stond en hem een snoepje gaf. Haar zwarte poes Sailor lag lui op de bank en knorde zachtjes toen ze haar een aaitje gaf. Misschien konden Sailor en de kat van Dax wel vriendjes worden. Wie wist.
Mindo wilde net wat eten klaar maken toen ze geluiden van boven hoorde. Geschrokken liep ze naar de trap toe. "Ga heen!"hoorde ze Dax kwaad zeggen. Haastig liep ze naar een kast en pakte daar een knuppel uit. Ja, een knuppel. Die had ze daar voor het geval een inbreker het in zijn kop kreeg om bij haar in te breken. ietwat onzeker pakte ze het lompe ding en wilde de trap op gaan, echter kwam Dax net op dat moment naar beneden gelopen. Er leek niets mis, wat Mindo nog meer in verwarring bracht. "Zeg me waar het persoon is dat jou lastig valt en ik zorg dat hij er spijt van krijgt" zei ze zenuwachtig, maar haar woorden meende ze. Je moest niet met haar vrienden klooien."M-mindo.."Dax kreeg een kleur en Mindo was het even helemaal kwijt. "Ik...praat soms tegen me zelf. Sorry ik wilde niet de indruk wekken dat...." opgelucht haalde Mindo adem en glimlachte breed naar Dax. "Oh oké, sorry als ik je van streek maakte"zei ze alweer vrolijk. Ze vond het niet raar, zijzelf deed het ook. Vooral tegen haar dieren. Het werd een beetje eenzaam als je altijd maar alleen thuis was.De bel ging en Mindo sloot even haar ogen en gooide de honkbalknuppel in de hoek, waar het zich een weg in het hout boorde en haar vloer ruïneerde. Ze keek er even naar en draaide zich toen naar de deur om die open te doen. Voor haar stond een meisje die boven haar uit torende door haar naaldhakken. Ze vroeg zich af hoelang die dingen het hier vol zouden houden in dit ruige landschap.  “Hello.. Mindo I suppose?”Mindo glimlachte naar haar. “My name is Arianna Kinsley Stuart. I don’t think you want to hear any titles,  and call me what ever you like. Tough I prefer just, Arianna.” Ze moest even haar hoofd schudden om weer bij te zijn. "Haai! Ja ik ben Mindo, Hoi Ave! goed je weer te zien! kom binnen beide"Ze gaf Arianna een hartelijke en ietwat grove hand en liet haar en de vogel binnen.  "Je kan hier je tassen en alles neer zetten, zometeen geef ik je een rondleiding enzo, maar eerste... eh.." ze keek Dax vragend aan, hij keek vol verbazing naar Arianna. Mindo hield haar hoofd schuin en keke hem wat verward aan. Kende ze elkaar misschien?

_________________
c:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Triell
Administrator
avatar

Naam : Saar
Aantal berichten : 189

Character sheet
Geslacht: Reu
Leeftijd: Three years and three months I survived this hell they call a world
Partner: If we live our life in fear, I'll wait a thousand years, just to see you smile again

BerichtOnderwerp: Re: The last dreams...   vr okt 24, 2014 6:31 pm


Hoofdstuk 1: The Arrival. Deel: Lucas [Luke] Centore. Deel 1.

De trein maakte een ratelend geluid, en het raam trilde licht. De banken om hem heen waren leeg, en hij was dankbaar voor de stilte geweest toen hij de trein instapte. Echter na een paar uur begon het hem al te kwellen. Flarden van herinneringen schoten door zijn hoofd, en hij sloot zijn ogen. Zijn hoofd leunde tegen het koele glas, het lichte trillen hield hem wakker ondanks zijn slaaptekort. De nacht bracht donkere schaduwen, en hij kon zijn spiegelbeeld zien in het raam. Blauwe ogen, bruin haar. Donkere kringen bevestigden de dagen zonder rust, en zijn ingevallen wangen waren het bewijs van een geldgebrek dat hij eigenlijk niet wilde toegeven. Hij wendde zich af en probeerde grip te krijgen op de vage beelden die zijn gedachten onveilig maakten. Hij hield het nooit lang vol, het openstellen voor zijn herinneringen. Hij had altijd overleefd door het verleden weg te stoppen, hij telde de dagen en vergat de dag er voor. Soms, als hij op zijn kamer zat en wachtte tot de bonkende voetstappen de trap op kwamen, kwamen er tegelijk met flitsen van angst beelden door zijn hoofd van tientallen dagen die precies op dezelfde manier waren verlopen. Hij miste zijn moeder. Toen ze scheidde met zijn vader, en emigreerde, had hij gedacht dat het beter was om thuis te blijven, bij zijn school en vrienden. Het was de slechtste beslissing van zijn leven geweest. Hij had het meteen geweten toen hij voor het eerst de dronken voetstappen van zijn vader op de trap had gehoord. De ijzeren riemgesp die neerkwam op zijn rug. Rode striemen. Pijn.
Hij was elf jaar oud geweest bij de eerste keer. Vanaf dat moment had hij geprobeerd het zijn vader zo veel mogelijk naar de zin te maken. Zo zacht mogelijk lopen, zijn kamer altijd netjes en helpen bij het eten. Niets hielp. De rode striemen bleven komen en vervagen, dikke littekens achterlatend over zijn hele rug. Bij gym verzon hij smoesjes, zwemmen deed hij nooit meer. Hij droeg polo’s of capuchontruien om de strepen in zijn nek te verbergen, en was het vrienden maken al snel verleerd.
Met een zucht blies hij zijn adem uit, maakte daarbij een vlek condens op het raam. De afgelopen vakantie was als een waas, hij kreeg het niet helder in zijn hoofd. De uitnodiging die hij had ontvangen was een welkome afleiding geweest. Hij had Mindo al veel te lang niet meer gezien.
De metaalachtige stem liet weten dat zijn bestemming bereikt was. Hij stond op, trok zijn grijze vest dichter om zich heen en verliet de trein. De frisse lucht deed hem goed, en na een paar keer diep inademen besloot hij door de schemering op weg te gaan naar het huisje. Het zou niet ver moeten zijn, en er was nog licht genoeg om de weg te kunnen volgen. Hij stak zijn handen in de zakken van zijn versleten spijkerbroek, en vertrok.

Het was inderdaad niet ver geweest, hij zag een vriendelijk licht schijnen achter de ramen van het huisje. Een kleine auto stond bij het huis geparkeerd, en hij besefte nu pas dat er meer mensen zouden zijn. Meteen zakte de moed hem in de schoenen. Hij had een hekel aan mensen, behalve een aantal. Grote groepen vond hij al helemaal vervelend. De emoties van anderen beukten zijn eigen gedachten kapot, totdat hij niet meer wist wat van hem zelf uitkwam en wat een anders uitstraalde. Hij voelde meteen wat iedereen over hem dacht, dat was misschien wel waar hij het meest bang voor was. De verstikkende haat die altijd om zijn vader hing had hem gebroken, en een dergelijke situatie wilde hij voorgoed uit de weg gaan. Na even geaarzeld te hebben liep hij toch naar de deur. Hij stapte in een plas regenwater en onderdrukte een vloek. Het koude water drong door het gat in zijn opgedragen zwarte sneakers, en geïrriteerd liep hij verder. Nog even trok een aarzeling door zijn hand, toen drukte hij op de bel.

_________________

The hardest part is waking up in the morning
Remembering what you were trying to forget last night

Stuff:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://infinity.forum.st
Digo
Administrator
avatar

Naam : Dorian
Aantal berichten : 335

Character sheet
Geslacht: Reu
Leeftijd: 5 jaar en 10 maanden
Partner: I'll never leave you my dear , Safrijnn.

BerichtOnderwerp: Re: The last dreams...   zo nov 02, 2014 12:15 pm

Hoofdstuk 1 , 5 : The guided tour : deel Dax, Mindo  , Arianna & Luke ~ deel : 1

Dax liep de trappen af. Hij had gehoopt op een vrij normale situatie  beneden. Maar het werd alles behalve. Hij kwam de hoek om gelopen en zag Mindo beneden aan de trap met een honkbal knuppel staan. Dax trok wit weg. Had hij soms iets verkeerds gedaan? Wilde ze hem slaan?!"Zeg me waar het persoon is dat jou lastig valt en ik zorg dat hij er spijt van krijgt" Zei Mindo zenuwachtig. Hij staarde haar geschrokken aan. Had...had ze hem gehoord? Een koude rilling kroop over zijn rug. Waarschijnlijk wel. Wat nu? Wat zou hij ooit tegen haar moeten zeggen? Ah wat vreselijk stom!  Waarom had hij zo nodig moeten schreeuwen tegen Olivier? Ze vond hem nu vast vreselijk raar.  Dax begon beschaamt te blozen. "M-mindo.." Stamelde hij. Hoe ging hij dit in hemelsnaam uitleggen? Er waren helemaal geen inbrekers. Maar om nu over Olivier te beginnen leek hem geen verstandig idee. Hij zou zich kapot schamen. "Ik...praat soms tegen me zelf. Sorry ik wilde niet de indruk wekken dat...." Zei hij. En lachte een beetje zenuwachtig. Gelukkig. Mindo haalde opgelucht adem. Nou , ze moest een weten hoe opgelucht hij eigenlijk was. "Oh oké, sorry als ik je van streek maakte"Zei ze. En glimlachte vrolijk naar hem. Dax probeerde terug te glimlachen. Maar spijtig genoeg werd het een verlegen grijns. "G-geeft niet." Mompelde hij. Gelukkig vond Mindo zijn verlegen gedrag niet hinderlijk. En gooide de honkbal knuppel door de vloer heen. Dat was maar beter ook. Dan zou ze er niet mee slaan. De bel was gegaan. Gek genoeg bedacht hij zich dat nu pas. Toen Mindo naar de deur liep. Hij zou natuurlijk niet de enige gast zijn. Voor de deur stond een meisje. Jonge vrouw beter gezegd. Dax Mindo stond dan wel voor haar maar ze torende zo boven Mindo uit dat Dax haar gezicht gewoon kon zien. Wat twijfels bij hem op riep. Niet omdat ze zo lang was. Dat kon. En anders waren het de hakken die ze droeg. Maar hij herkende haar ergens van. “Hello.. Mindo I suppose?” Engels. Ze sprak Engels. “My name is Arianna Kinsley Stuart. I don’t think you want to hear any titles,  and call me what ever you like. Tough I prefer just, Arianna.”Zei ze. Dax mompelde zonder echt geluid te maken haar naam. Arianna Kinsley Stuart? Maar in zijn gedachten leek hij het wel uit te schreeuwen. Arianna Kinsley Stuart?! Die naam. Nee , dat kon gewoon niet. Hij moest zich vergissen. Hij had een schijt hekel gehad aan dat hoofdstuk bij geschiedenis. En nu stond ze daar in de deur opening? "Excuse me." Zei hij. En het klonk zo schots als het maar kon. Echt Engels? Nee dat zou hij nooit gaan spreken. Engelse  woorden wel ja. Maar aan zijn accent viel niets te veranderen. Dax had buitenlucht nodig vond hij. Deze situatie werd hem te veel. Hij liep langs de twee heen. Maar liep vervolgens bijna tegen een jongen op die blijkbaar achter de deur stond. Dax schrok zich kapot. "Sorry." Riep hij. Waarbij tot zijn schaamte de twee r's van het woord verkeerd uitsprak. En nog maar net zijn evenwicht op de trap kon houden. Dax liet zich tegen de houten regeling van het opstapje aan vallen. "My name is Dax. Sorry voor mijn verschijning." Ging hij verder in het Nederlands. Omdat hij niet zeker wist welke taal de jongen sprak. Wat een enorme opeenvolging van falen was dit zeg. Hij had zijn ongeluk wel weer gehad voor vandaag. Dax bekeek de jongen die hem zo had laten schrikken even. Hij had blauwe ogen en bruin haar. Dax dacht hem ook ergens van te kennen. Maar die gedachten schoof hij weg. Straks dacht hij nog iedereen hier te kennen. Terwijl hij toch echt hun namen niet wist. Hij vroeg zich af waarom de afgelopen vijftien minuten voor hem zo'n complete gaals was geweest. Normaal was hij nooit zo stuntelig. Dax besloot te proberen te stoppen met schrikken van iedereen. Een ding wist hij zeker. Zijn eerdere plan om normaal over te gaan komen , was totaal mislukt. . .  

_________________

I'm not an idiot, the world is just too smart
Digo|Wolfie|Tristan|Troy|

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Mindo
Moderator
avatar

Naam : Dat Elena monster
Aantal berichten : 154

Character sheet
Geslacht: Teef
Leeftijd: 3 years 10 months
Partner: I don't ever want to hear the word 'love' again.

BerichtOnderwerp: Re: The last dreams...   za nov 15, 2014 8:50 pm

“Hello.. Mindo I suppose?” vroeg het meisje, al vondt ze het meer een vrouw. Mindo glimlachte naar haar.“My name is Arianna Kinsley Stuart. I don’t think you want to hear any titles, and call me what ever you like. Tough I prefer just, Arianna.” Door alles wat op het zelfde moment gebeurde moest Mindo moeite doen om haar hoofd er bij te houden. Op een of andere manier kon ze een beetje aanvoelen wat iedereen wilde, waar ze op wachten, wat ze verwachtten en alles in die richting. Normaal was dat geen probleem, maar als alles een beetje verwarrend liep dan was het voor haar lastig zich op één ding te concentreren."Haai! Ja ik ben Mindo, Hoi Ave! goed je weer te zien! kom binnen beide"Ze liet beide binnen. "Je kan hier je tassen en alles neer zetten, zometeen geef ik je een rondleiding enzo, maar eerste... eh.." Haar blik werd op Dax gericht. Hij leek niet heel erg blij met de verschijning van Arianna. Of niet blij, vooral verrast. "Excuse me."zei hij, en zijn schotse accent was duidelijk te horen. Mindo keek van Arianna naar Dax en vroeg zich af wat er in godensnaam tussen hun afspeelde.
Dax wurmde zich langs haar heen en deed de deur open om naar buiten te stappen, echter had hij niet door dat een andere jongen achter de deur stond. "Sorry."riep Dax. Mindo tuurde het hoekje om om de nieuwe gast te zien.
Als ze een staart had gehad had ze gekwispeld, Lucas stond voor de deur. "My name is Dax. Sorry voor mijn verschijning."Dax leek absoluut niet blij. Mindo liep naar buiten en liet Ave en Arianna even alleen achter. "Hey Lucas!"zei ze vrolijk terwijl ze hem een vriendelijke knuffel gaf. Ze keek van Dax naar Lucas. "Lucas, dit is Dax. Dax dit is Lucas"Een brede grijns was op haar gezicht te zien. "Binnen staan Arianna en Ave. Gaan jullie mee naar binnen? Ik kan wat thee zetten? Of we kunnen een wandelingetje maken. Wat jullie willen." Het meisje wist als geen ander hoe moeilijk het soms was om opeens allemaal vreemde mensen om zich heen te hebben. Daar had ze ook enorme last van alleen had zij echter het geluk iedereen wel hier te kennen. Maar ze wist hoe het was, dus was ze vast beraden iedereen zoveel mogelijk op hun gemak te laten voelen. En ze zou het niet tolereren als iemand het de ander ongemakkelijk maakte. Ave en Arianna liet ze heel even alleen, ze wilde alleen antwoord van de twee jongens, zodat ze de rest kon roepen of naar binnen kon gaan om wat thee te zetten.

Ik hoop dat jullie er wat mee kunnen! ^^ sorry Robina en Jenn dat jullie weinig om op te reageren hebben D:

_________________
c:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Shyra
Storyteller
avatar

Naam : Mara
Aantal berichten : 348

Character sheet
Geslacht: Teef
Leeftijd: 3 years & 3 months
Partner: Romance isn't real. Just like magic. Only a good magician can make me believe again

BerichtOnderwerp: Re: The last dreams...   wo dec 24, 2014 5:06 pm


Hoofdstuk 1 : The arrival : deel Rane ~ deel : 2

Uren had ze moeten lopen om het naaldbos uit te komen. Het feit dat ze hier onbekend was, hielp haar dan ook niet. Rane klemde het handvat van haar koffer in haar hand vast, en liep stug door. Ze schudde haar hoofd, en een paar korte, bruine lokken vielen voor haar ogen. Misschien was het slimmer geweest om eerst een tijdje te sparen voor handschoenen, of een sjaal.

Het was koud buiten, en Rane rilde ervan. Ze schudde haar hoofd, en liep gewoon door. Ze zou straks wel aankomen bij haar bestemming. Mindo's huis. Eerlijk gezegd had Rane geen idee waarom ze ja had gezegd. Waarom zou ze in vredesnaam bij Mindo willen logeren? Helemaal met meerdere mensen, ze moest er niet aan denken.

Eindelijk kwam ze aan bij het huis. Warme lichten brandde binnen, en een auto verraadde de aanwezigheid van anderen. Rane walgde bij het idee alleen al. Een auto? Vreselijk gewoon.
Twijfelend liep Rane naar de deur, en drukte op de bel. Snel drukte ze haar koffer tegen haar borst, om Mindo te herinneren dat ze geen fan was van lichamelijk contact met anderen.

_________________

Shyra's dingen:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Triell
Administrator
avatar

Naam : Saar
Aantal berichten : 189

Character sheet
Geslacht: Reu
Leeftijd: Three years and three months I survived this hell they call a world
Partner: If we live our life in fear, I'll wait a thousand years, just to see you smile again

BerichtOnderwerp: Re: The last dreams...   do maa 19, 2015 7:15 pm


Hoofdstuk 1: The Arrival. Deel: Lucas [Luke] Centore. Deel 2.

De deur werd geopend en het gezicht van een andere jongen verscheen. Verwarring en schaamte hingen bijna tastbaar om hem heen. Luke sloeg zijn ogen neer, wilde niet nog meer van die emoties toevoegen bij de ander. "Sorry," riep de jongen, duidelijk geschrokken en met schaamte op zijn kaken. Was het vanwege zijn accent? Schots, dat was duidelijk. Luke voelde de chaotische drukte achter de deur en had meteen spijt dat hij was gekomen. Wat moest hij hier? Hij functioneerde niet goed in een groep, had er niet bij stilgestaan dat er anderen zouden zijn. "My name is Dax. Sorry voor mijn verschijning." Even trok een frons over Luke's gezicht. Hij verstond Engels zonder moeite, maar deze jongen leek ook het Nederlands goed te beheersen. Waar kwam hij vandaan? De rode haren en de lijnen van zijn gezicht kwamen hem vaag bekend voor, maar hij had niet het minste idee waar hij hem van zou kunnen kennen. Hij merkte dat hij in een introverte houding was geschoten, weggedoken in zijn versleten vest en met een afwerende frons op zijn gezicht. Toen verscheen echter Mindo, haar opgewekte voorkomen en vertrouwde gezicht haalden hem enigszins uit het nare gevoel dat hem omringde. "Hey Lucas!" Hij kon niet anders dan hoofdschuddend grijnzen, nog altijd noemde ze hem bij zijn volledige naam. En hoewel hij er normaal gesproken een hekel aan had, kon hij het bij haar wel hebben. Ze kwam naar hem toe en omhelsde hem vriendschappelijk. Wat aarzelend als altijd gaf hij haar een knuffel terug. Hij had haar ontzettend gemist, maar te midden van deze drukte hield hij zich teruggetrokken en stil, gesloten als vorm van bescherming. "Lucas, dit is Dax. Dax dit is Lucas." De vrolijkheid van Mindo sloeg een beetje op hem over, maar kon het beklemmende gevoel niet verdringen. Hij knikte naar Dax, probeerde vriendelijk te kijken, iets dat jammerlijk mislukte aangezien zijn gezicht altijd ernstig stond een een spoor van een frons droeg. "Binnen staan Arianna en Ave. Gaan jullie mee naar binnen? Ik kan wat thee zetten? Of we kunnen een wandelingetje maken. Wat jullie willen." Hij keek even naar Dax, maar kon zo snel niet aanvoelen wat hij wilde. Hij richtte zijn blik weer op Mindo. 'Wel, het maakt mij niet veel uit, maar..' Hij keek even verlangend naar de stilte van buiten, weer terug naar Mindo en vermoedde dat het meisje precies wist wat hij het liefste wilde.

[Sorry dat het zo verschrikkelijk laat is x.x]


_________________

The hardest part is waking up in the morning
Remembering what you were trying to forget last night

Stuff:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://infinity.forum.st
Safrijn
Administrator
avatar

Naam : Jennifer/Paasei/Saff
Aantal berichten : 71

Character sheet
Geslacht: Teef
Leeftijd: 3 jaar, 11 maanden
Partner: Digo,

BerichtOnderwerp: Re: The last dreams...   za maa 21, 2015 7:15 pm

Arianne was als eerst naar de deur gegaan. Ave vouwde haar vleugels zorgvuldig terug en gaf haar veren een snelle verzorging. Ze streek haar rugveren en borstveren weer plat en 'kamde' de laatste wind uit haar staart. Haar poten waren een beetje verstijfd door de strijd tegen de opwaartse kracht die het liefst had gewild dat de vogel loskwam van de auto en op eigen energie verder vloog. Door haar poten veelal in de dezelfde houding te houden, behalve bij bochten, won ze de strijd, maar haar spieren en pezen waren hierdoor wel verstijfd. Helemaal ook omdat ze de warmte van haar isolerende stuitveren hadden moeten missen. He besneeuwde landschap liet goed zien hoe ijzig dat kon zijn op de blote huid. Haar vleugels hadden er geen last van. De veren lieten de wind netjes afglijden en zo voorkwam ze dat de kou haar te pakken kreeg.
Straks in dat warme huis was er vast wel een plekje waar ze kon zitten om haar veren haar poten te laten verwarmen.
Een laatste keer sloeg ze haar netjes gepoetste vleugels en staart uit om naast Arianne net buiten de deur te landen. Haar spanweidte werd snel opgeborgen en ze liep met nog ietwat stijve poten het huis in. De opmerking van Mindo negeerde ze even. Ze wilde snel een warme plek zoeken. Uiteindelijk nam ze met een kamerhoek op de grond genoegen en ging er in een bijna broedse houding liggen. Zodra ze haar warme huid en isolerende veren voelde op haar koude poten, ontspande ze wat meer. Maar zoals elke vogel op de grond, hield ze haar omgeving en de personen erin strak in de gaten. Ze wilde niet vanuit het niets benaderd worden door een vreemde. Alleen Arianne kon zoiets maken, maar zij kenden elkaar al voor lange tijd,

_________________

Safrijntje's age:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Merliah
Storyteller
avatar

Naam : Rootje
Aantal berichten : 117

Character sheet
Geslacht: Teef
Leeftijd: 3 years and 4 moons
Partner: Loved you yesterday, love you still. Always have, and always will.

BerichtOnderwerp: Re: The last dreams...   za mei 16, 2015 1:14 pm


I'll come back
When you call me
No need to say goodbye




Hoofdstuk 1 : The guided tour : Dax, Mindo, Arianna, Ave & Luke ~ deel : 5

“I think this is it.” Zei ze tegen Ave. De zeearend was nog bezig met haar veren, dus liep Arianna al richting het huis. Ave zou zo wel komen. Ze begreep het wel, de rit was niet erg comfortabel voor haar geweest. De hele tijd in dezelfde positie zitten was niet fijn. Arianna bekeek het huis eens goed. Het bestond helemaal uit hout, en ze zag meerdere balkonnetjes. Het was niks vergeleken bij haar eigen huis. Haar landgoed. Maar, het was best groot voor een huis hier en het zag er wel mooi uit. Niet dat de buitenkant iets zei over de binnenkant, maar dat zou ze nog wel zien. Arianna was blij toen ze weer op het hout voor de deur stond. De grond was niet echt geweldig voor haar hakken, maar ze zou het waarschijnlijk wel overleven. Ze voelde even aan de deur, niet op slot. Toch drukte ze beleefd op de bel en wachtte rustig af. Voordat de deur open ging verscheen Ave nog naast haar. “Hello.. Mindo I suppose?” Sprak ze tegen het meisje. Arianna bekeek haar even van boven tot onder, en glimlachte toen weer. “My name is Arianna Kinsley Stuart. I don’t think you want to hear any titles, and call me what ever you like. Tough I prefer just, Arianna.” Zei ze rustig tegen het meisje voor haar.
"Haai! Ja ik ben Mindo, Hoi Ave! goed je weer te zien! kom binnen beide," Ze gaf Arianna een wat grove hand en liet haar en de vogel binnen. Arianna schudde de hand wel, en moest even moeite doen haar gezicht niet te vertrekken. Het was lang geleden dat haar hand zo was geschud. "Je kan hier je tassen en alles neer zetten, zometeen geef ik je een rondleiding enzo, maar eerste... eh.." Arianna zag achter Mindo een jongen staan die haar wel heel verbaasd aan keek. Ze had geen idee waarom. De jongen leek helemaal in de war te zijn. "Excuse me." Zei hij terwijl hij richting de deur liep. Het klonk zo Schots als het maar kon. Hij deed de deur open, waar een andere jongen stond. Arianna vond het allemaal maar een beetje raar. Ze zuchtte eventjes en keek toe hoe de jongen die blijkbaar Dax heette naar buiten liep. Mindo stelde de jongen die voor de deur stond, Lucas, voor aan Dax en andersom. "Binnen staan Arianna en Ave. Gaan jullie mee naar binnen? Ik kan wat thee zetten? Of we kunnen een wandelingetje maken. Wat jullie willen." Thee klonk goed, maar ze had het duidelijk tegen de jongens dus Arianna zou hier geen keuze in hebben waarschijnlijk. Ze zag Ave op de grond liggen in een hoek van de kamer, en Arianna liep naar haar toe. Ze wist dat dat bij de meesten niet getolereerd werd, maar Arianna kende Ave al heel lang, dus zij had toestemming. Ze leunde een beetje tegen de muur en bekeek het huis. Het was erg, knus. Zo zou je het kunnen noemen. Niet iets wat haar echt aanstond, maar het was wel oké. Ze wachtte rustig af wat er zou komen, terwijl ze even glimlachte naar Ave.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Digo
Administrator
avatar

Naam : Dorian
Aantal berichten : 335

Character sheet
Geslacht: Reu
Leeftijd: 5 jaar en 10 maanden
Partner: I'll never leave you my dear , Safrijnn.

BerichtOnderwerp: Re: The last dreams...   zo mei 24, 2015 9:18 pm

Hoofdstuk 1 , 5 : The guided tour : deel Dax, Mindo , Arianna , Ave , Rane & Luke ~ deel : 1

De jongen die hij letterlijk tegen het lijf was gelopen keek hem met een verontwaardigde blik aan. Vrijwel meteen had Dax nog meer spijt van zijn actie. Maar nog voor hij sorry kon zeggen kwam Mindo al aanlopen. "Hey Lucas!" Riep ze vrolijk. Dax keek een andere kant op in de hoop geen verdere aandacht te trekken. Echter mislukte ook dit doordat ze hen aan elkaar voorstelde. "Lucas, dit is Dax. Dax dit is Lucas" Het kosten hem haast moeite Lucas recht in de ogen aan te kijken. Hij durfde het nauwelijks. De jongen leek wel geërgerd hem te zien. Zo serieus als hij keek. Dax klemde zijn kaken op elkaar. Hij moest iets terug zeggen. Hij moest zeggen dat het leuk was Lucas te ontmoetten. Hem de hand schudden. Maar Dax stond als bevroren en wenste dat niemand hem kon zien. Hij keek vanuit zijn ooghoeken naar een ander meisje dat met een koffer voor zich voor de deur stond. Waarschijnlijk had nog niemand haar opgemerkt. Hoe deed ze dat? Dat leek hem ook niet verkeerd. Een schok ging door zijn lichaam toen er iets bruins aan hem voorbij schoot. Het duurde even voordat hij door had dat er zojuist een vogel aan hem voorbij was gevlogen. Heel voorzichtig keek hij om het hoekje van de deur. Achter in de hal naast Arianna stond zowaar een echte zeearend. Heel even ving hij een glimp van de arend haar blik op. Snel keek hij weer de andere kant op en maakte afstand van de deur. Hij had het idee dat hij voortaan met een boog om het dier heen zou lopen. Niet dat de arend met opzet zo gemeen naar hem gekeken had. In Dax zijn ogen keken alle vogels gemeen. Hij was zacht gezegd schichtig voor alle grote roofvogels.  "Binnen staan Arianna en Ave. Gaan jullie mee naar binnen? Ik kan wat thee zetten? Of we kunnen een wandelingetje maken. Wat jullie willen." Zei Mindo. Hij wist vrijwel zeker dat de vraag voor iedereen in het algemeen bedoeld was. En het was ook zeker niet zijn eigen bedoeling geweest te antwoorden. Maar nog voor hij ook maar verder kon na denken had hij al geantwoord. En zweeg heel even omdat het leek alsof hij naast zich zelf stond en zich zelf antwoord zag geven. “Wandeling! Zeker, mijn koffers staan al boven op mijn kamer. Ik kom straks terug voor thee en dan maak ik verder kennis met iedereen.” Vervolgens had hij zich omgedraaid en was heel hard weggerend. De bossen in. Al snel was er aan weerzijden niets anders meer dan hoge dennenbomen. Hij was niet voor niets zo snel van start gegaan. Niemand mocht hem volgen. Hij wilde alleen zijn in de bossen. Iets zei hem dat hij alleen wilde zijn. Later bedacht hij zich pas dat de zin die hij gesproken had niet eens correct in elkaar stak. Dax rende op volle snelheid verder. Hij letten niet eens meer op alles wat links en rechts aan hem voorbijschoot. Hij wilde vooruit. Zo ver mogelijk weg van het huis. Na een tijdje gerent te hebben begon kortademigheid controle te nemen over zijn snelheid. Schichtig keek hij om zich heen. Waar zou hij zich kunnen verschuilen om even op adem te komen? Dax voelde een hand op zijn schouder. Verschrikt keek hij om. Nog net zag hij een glimp van Olivier voor hij met zijn voet onder een boomwortel schoot en zijn evenwicht verloor. Dax strekte zijn handen uit om zich zelf op te kunnen vangen en kneep zijn ogen dicht. Het bleef ijzig stil in het bos. Enkele seconde bleef hij wachten op de val. Maar tot zijn grote verbazing kwam dat moment niet. Vol ongeloof opende hij zijn ogen. En staarde met groeiende verbazing naar de twee harige pootjes in de sneeuw. Hij stond al op de grond. Daarom was hij niet gevallen. Alleen… Voorzichtig maakte Dax een stap naar voren. En tot zijn verbazing waren het echt zijn poten. Een beetje geschrokken keek hij om. Zijn volle vossen staart raakte zijn neus bijna aan. Verdere tijd om het te bevatten had hij echter niet. Want in de verte klonken voedstappen. Vluchtig verdween hij in een oude holle boomstam. Daar bleef hij zitten. En staarde met zijn groene ogen naar het pat waar hij zojuist nog als mens gerend had.  

_________________

I'm not an idiot, the world is just too smart
Digo|Wolfie|Tristan|Troy|

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: The last dreams...   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
The last dreams...
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Infinity :: G E N E R A L :: » OFF GAME :: » CREATIVITY-
Ga naar: