IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 We're white foxes(Triell)

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Mindo
Moderator
avatar

Naam : Dat Elena monster
Aantal berichten : 154

Character sheet
Geslacht: Teef
Leeftijd: 3 years 10 months
Partner: I don't ever want to hear the word 'love' again.

BerichtOnderwerp: We're white foxes(Triell)   do maa 12, 2015 3:45 pm

Moest ze gewoon alles achter zich laten? Was het de bedoeling geweest dat toen ze de grens van dit gebied overging, alles achter zich liet en begon als een nieuwe zij? Alles wat was gebeurd achter zich laten, en doen alsof het nooit was gebeurd?
Om dit moment leek het antwoord op die vraag een ja te zijn, want het lege gevoel in haar lichaam was slopend. Ze hield vol, dag in dag uit. Zeker, soms zelfs met een glimlach op haar snuit geplakt. Maar hoe, oh, hoe moest ze ooit vergeten wat zich had afgespeeld?
Het was niet alleen de gedachte aan Don die op haar schouders rustte, maar ook iets wat nog veel verontrustender was.
Ze moest haar tanden op elkaar klappen om niet weg te dwalen. Als ze zou rusten zouden gedachtes haar plagen. Daarom stapte ze met een stevige tred verder, verder en verder. Totdat ze zijn zwarte vacht in de verte zag. De blik in haar gouden ogen verzachte en ze trippelde op Triell af. Zijn zwarte vacht was op dit moment het enige wat vertrouwd was om haar heen. "Hey Triell" zei ze zachtjes, een beetje onwennig zelfs. Het was al weer even terug dat ze een gesprek met iemand had gehad. Het was zo rustig hier, in dit land... "Waar heb jij gezeten?"zei ze terwijl ze haar neus even tegen zijn snuit duwde als teken van affectie.

vaagjes sorry ;c
https://www.youtube.com/watch?v=MCIaj-oLi28&list=PLSEQMPSZ4sUPiEC3ltk_doYsyhLiCfR5x&index=123 <'3

_________________
c:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Triell
Administrator
avatar

Naam : Saar
Aantal berichten : 189

Character sheet
Geslacht: Reu
Leeftijd: Three years and three months I survived this hell they call a world
Partner: If we live our life in fear, I'll wait a thousand years, just to see you smile again

BerichtOnderwerp: Re: We're white foxes(Triell)   do maa 19, 2015 7:35 pm

De donkere fabriek omsloot hem als een omhulsel van duisternis, vertrouwd. Het lege, onheilspellende gevoel dat hier haast tastbaar in de lucht hing voelde als thuiskomen. Een terugkomst in een donkere versie van zichzelf die lange tijd had overheerst, die duidelijke sporen had nagelaten en die hij nooit meer echt had kunnen loslaten. Hij liep van schaduw naar schaduw, zonder duidelijke gedachten in zijn hoofd en met de kalmte van een krankzinnige. Zijn adem was zwaar, uit zijn stappen sprak een ongekende rust en dezelfde bittere trek die zijn ogen weerspiegelden. Hij herkende het gevoel uit eerdere dagen, en masker van emotieloosheid, een pantser om zich in de verschuilen wanneer de chaos en pijn te erg werd. Hij had de hoop opgegeven om ooit nog een ander thuis te vinden dan in deze bittere droefheid. De indringende geur van teer en oude olie bedwelmde zijn zintuigen, paste op een vreemde manier bij de apathisch voorkomende blik en de kracht waarmee elke stap de grond raakte. Hij was mager, zijn ribben waren te zien onder zijn rafelige en stoffige vacht. In zijn ogen scheen een vreemd licht. Hij voelde een gevoel van waanzin opborrelen dat enkel de kans kreeg te ontkiemen in deze omstandigheden, de momenten dat hij zich volledig van zichzelf afsloot. Hij sloeg een moment zijn blik neer, en toen hij weer voor zich keek zag hij een subtiele verandering in de omgeving. Een extra schaduw die bewoog tussen het donker, de bekende voetstappen van Mindo. Een rilling trok over zijn ruggengraat. Hij had twee opties. Vluchten, zodat ze hem niet in deze staat zou hoeven te zijn, of haar onder ogen komen en hopen dat ze hem gerust zou stellen. Toen hij haar goudkleurige ogen ontwaarde en de zachte blik zag, kon hij niet anders dan uit de schaduwen treden. De eerste barst in zijn schijnbaar ondoordringbare pantser was gemaakt. "Hey Triell," sprak ze met zachte stem, hij ontwaarde een lichte onwennige ondertoon die hij herkende, ook hij was eenzaam in het gebied. "Waar heb jij gezeten?" Haar neus tegen de hare bracht nog een barst in zijn masker van kalme krankzinnigheid. Hij ademde zwaar, probeerde terug te komen naar de manier waarop hij zich normaal gesproken aan anderen presenteerde. Weg uit de paranoïde afsluiting van zijn gevoelens. 'Mindo,' antwoordde hij zacht, en besefte hoe gebroken zijn stem klonk. Hees als altijd, maar met een ondertoon van wanhoop en gedwongen hardheid. Hij sloeg zijn ogen neer, klemde zijn kaken verwoed op elkaar om zichzelf bij elkaar te rapen.

_________________

The hardest part is waking up in the morning
Remembering what you were trying to forget last night

Stuff:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://infinity.forum.st
Mindo
Moderator
avatar

Naam : Dat Elena monster
Aantal berichten : 154

Character sheet
Geslacht: Teef
Leeftijd: 3 years 10 months
Partner: I don't ever want to hear the word 'love' again.

BerichtOnderwerp: Re: We're white foxes(Triell)   do maa 19, 2015 9:31 pm

Het licht dat zich een weg naar binnen had gedrongen werd weerkaatst in zijn ogen. Deze glansden bruinig op. Het was echter niet het door haar maar al te geliefde en bekende bruin. Nee, in zijn blik lag iets wat haar nog meer angst aan joeg dan de toestand waar zijn lichaam zich in bevond.
Want wat ze in zijn blik zag, was niets.
Niets, geen emoties, niks. Alleen dat ondoordringbare masker dat hij over zijn gezicht had getrokken. Ze kon er geen spoor van zien, en iemand die hem net had ontmoet zou niet beter weten dan dat hij simpelweg zo was. Maar zij kende hem wél, goed genoeg zelfs om te kunnen weten dat wat achter het masker zat begon verdwijnen, misschien was wegrotten nog wel een betere manier om het te verwoorden. Het brak haar, om haar dierbare vriend zo te zien. Ze duwde haar neus tegen zijn snuit, hopend hem wat kracht te kunnen geven. Al had ze dit zelf ook amper.  'Mindo,'Zijn stem was gebroken, gebroken in kleine stukje. Stukjes die ze maar al te graag in elkaar wilde zetten. Er was die hese klank in zijn woorden verstopt, die hese klank die duidelijk maakte wat er achter dat masker verstopt zat.
Mindo tilde met haar snuit de zijne omhoog, hem dwingend haar aan te kijken. "Hou toch op met jezelf zo te kwellen."Haar stem was zacht, maar zeker. "Het is oké om emoties te uiten, hoe moeilijk het soms ook is." Ze keek hem strak aan, hopend dat haar woorden tot hem door zouden dringen.
Ze begreep het, maar al te goed. Het was soms zo makkelijk een masker op te zetten en alles weg te schuiven. Toch was de enige manier om van je problemen af te komen, ze in de ogen te kijken.

_________________
c:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Triell
Administrator
avatar

Naam : Saar
Aantal berichten : 189

Character sheet
Geslacht: Reu
Leeftijd: Three years and three months I survived this hell they call a world
Partner: If we live our life in fear, I'll wait a thousand years, just to see you smile again

BerichtOnderwerp: Re: We're white foxes(Triell)   vr maa 20, 2015 6:37 pm

Onder normale omstandigheden had hij zijn zwakheid vervloekt, maar een vreemde apathie was over hem neergedaald, behorend bij het pantser dat hij om zich heen had gesloten. De wolvin, degene die hem misschien wel het meest dierbaar was, duwde zacht haar neus tegen de zijne. Er verscheen een barst in zijn schild, de wolvin wist als geen ander hoe ze tot hem moest doordringen. Maar of het haar ook zou lukken op een duistere, gesloten dag als deze, dat wist hij niet. 'Mindo,' antwoordde hij met zachte stem op haar begroeting, en besefte hoe gebroken zijn stem klonk. Dezelfde heesheid als altijd in de klank, maar tevens een ondertoon van harde, bittere wanhoop die hij zorgvuldig had verborgen. Hij sloeg zijn ogen neer, probeerde met opeengeklemde kaken zich weer enigszins bij elkaar te rapen. Maar Mindo duwde zijn kop omhoog met haar snuit, hij kon niet protesteren, een tweede barst in zijn afstandelijkheid. Hij keek in haar gouden ogen, slikte en voelde zijn emoties naar het oppervlak borrelen. "Hou toch op met jezelf zo te kwellen." De vertrouwde klank van haar stem was zacht, maar er was een zekerheid aanwezig die hem er van weerhield te protesteren. "Het is oké om emoties te uiten, hoe moeilijk het soms ook is." Hij kon zijn blik niet afwenden, hoe erg zijn instincten hem daartoe probeerden te dwingen. Hij voelde iets knappen in zijn binnenste, ademde zwaar en een trilling schoot door zijn rug toen zijn masker in scherven van hem af viel. Hij bleef achter zoals hij was, fragiel. Licht trillend op zijn poten in het zwakke schijnsel van buiten, de kleur van haar ogen. Gebroken, onzeker, en met bitterheid doordrongen. Hij keek haar aan, keek haar enkel aan en toonde zijn breekbaarheid.

_________________

The hardest part is waking up in the morning
Remembering what you were trying to forget last night

Stuff:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://infinity.forum.st
Mindo
Moderator
avatar

Naam : Dat Elena monster
Aantal berichten : 154

Character sheet
Geslacht: Teef
Leeftijd: 3 years 10 months
Partner: I don't ever want to hear the word 'love' again.

BerichtOnderwerp: Re: We're white foxes(Triell)   vr maa 20, 2015 7:57 pm

Haar blik was in de zijne verstrengeld, hopend op een teken van de oude Triell. De zwarte reu die ze kende, nooit al te vrolijk, maar altijd daar voor iedereen die hem nodig had. Hij had niet door hoe mooi zijn karakter was, hoe goed zijn hart. Het enige wat hij zag waren de slechte dingen. Het liet háár zich slecht voelen; wetend dat zij nooit zo goed als hem zou zijn. Immers had ze iemand zijn hart gebroken, was ze er vandoor gegaan. Er van overtuigd dat hij zou zijn omgekomen. Het maakte haar ziek van zichzelf, waarom had de wereld zoveel goede personen? Maar bovenal, waarom kon zij niet een van hen zijn? Ze wilde ook goede dingen doen, een persoon zijn waar iedereen zijn problemen bij kwijt kon. Maar ze leek nooit de goede woorden te hebben, altijd iets te snel te doen en minder snel te denken. Alsof ze altijd net naast de roos schoot.
Toch leken haar woorden dit keer wél in de roos te zijn. Het masker van haar vriend brak, en niet langer stond daar dat lege hulsel van wat Triell zou moeten zijn, nee, nu stond hij daar pas echt. Dat hij aan het trillen op zijn poten was, zwaar ademde en fragiel was, deed er niet toe.
Ze glimlachte flauwtjes, maar dankbaar, naar hem. Wetend dat hij niet bij iedereen zijn masker zou af doen.
Mindo drukte zich tegen hem aan, hopend dat het kleine beetje energie in haar naar hem over zou stromen. Ze wilde voor de verandering eens een vrolijke twinkeling in zijn ogen zien, want als er iemand was die dat verdiende, was hij het.
"Waarom doe je dit Triell?"Vroeg ze hem, in geen enkele manier verwijtend. Ze wilde hem helpen, maar hoe als je niet wist wat er aan de hand was. "Wie mis je?"Vroeg ze, waarna ze zich losmaakte van zijn zwarte vacht en hem aan keek.

_________________
c:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Triell
Administrator
avatar

Naam : Saar
Aantal berichten : 189

Character sheet
Geslacht: Reu
Leeftijd: Three years and three months I survived this hell they call a world
Partner: If we live our life in fear, I'll wait a thousand years, just to see you smile again

BerichtOnderwerp: Re: We're white foxes(Triell)   wo maa 25, 2015 3:59 pm

Hij voelde zijn weerstand langzaam afzwakken. Met ieder woord dat ze sprak, met elke beweging, elke glinstering van haar lichte gouden ogen. Hij probeerde zich ertegen te verzetten, hij mocht niet zwak zijn, moest niet egoïstisch zijn. Hij klemde zijn kaken op elkaar, een een donkere schaduw trok in zijn ogen. Woede, naar binnen gericht. Hij moest zich sterk houden. "Het is oké om emoties te uiten, hoe moeilijk het soms ook is." Ze wist hem te vangen met haar ogen. Hij boorde zijn nagels in de grond. Wilde wegkijken, de barsten in zijn masker helen en zichzelf weer hard krijgen. Maar haar blik, ze hield hem vast, en hij voelde dat hij niet genoeg kracht had om zichzelf weer op te sluiten. Met een gekwelde blik liet hij het pantser van zich af breken, toonde zichzelf. Zijn uitstekende ribben, stoffige vacht, moedeloze blik. Zijn poten trilden, hij kon niets meer verbergen. Hij ademde zwaar, dwong de tranen weg en trachtte vergeefs het trillen te stoppen. Een flauwe glimlach verscheen op haar gelaat, en hij voelde en doffe pijn in zijn borst, wist dat zij ook hulp nodig had, dat hij dit nu niet van haar kon eisen. Mindo drukte zich tegen hem aan, hij voelde haar vacht de zijne verwarmen en keek haar dankbaar aan. Duwde zijn neus in haar vacht en snoof haar vertrouwde geur op. Hij had zijn kwetsbaarheid getoond. Nog nooit was hij zijn zwakheid onder ogen gekomen met een ander als gezelschap. Zelfs bij Ivy had hij zich steeds sterk gehouden, de rol van wakende vader op zich genomen. Maar hij kon het niet meer, uitputting stroomde door zijn aderen. "Waarom doe je dit Triell?" Haar stem klonk niet verwijtend, er was enkel de vraag. "Wie mis je?" Ze nam afstand en keek hem aan. Hij sloeg zijn ogen niet meer neer, had niets meer voor haar te verbergen. Een zucht trilde door zijn lichaam. 'Ik mis.. Ik mis het gevoel van veiligheid,' begon hij zacht, met hese stem. 'Ik mis een thuis, een plek waar ik naar terug kan keren. Ik mis onbezorgdheid, vreugde, de schoonheid van alles dat ik nu slechts in grijstinten zie.' Even slikte hij, tranen welden op in zijn ogen. 'Maar het meest mis ik degenen van wie ik hield, en die ik nooit meer terug zal zien. Het gevoel dat ik niet opnieuw zal kunnen ervaren.' Zijn woorden stierven langzaam weg. Hij doelde niet enkel op Chula en Ivy. Aan de klank van zijn stem was te horen dat hij niet alleen aan die soort liefde dacht. Tevens de pure vriendschap met Safrijn en Digo, zijn broer Schemer, zijn pleegpup's, Aruba. Een verbitterde en treurige trek verscheen op zijn gezicht. Hij voelde het gemis samentrekken in zijn buik, verlangde naar verlichting van de pijn die altijd met zich mee moest dragen.


_________________

The hardest part is waking up in the morning
Remembering what you were trying to forget last night

Stuff:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://infinity.forum.st
Mindo
Moderator
avatar

Naam : Dat Elena monster
Aantal berichten : 154

Character sheet
Geslacht: Teef
Leeftijd: 3 years 10 months
Partner: I don't ever want to hear the word 'love' again.

BerichtOnderwerp: Re: We're white foxes(Triell)   wo maa 25, 2015 5:48 pm

Het masker dat hij had gedragen viel in stukken op de grond. Het brak door haar woorden en liet eindelijk weer de ware Triell zien, misschien niet in zijn volle glorie, zoals in zijn jongere jaren, maar hij was er weer. Daar ging het haar om. Ze kon het niet verdragen om hem zoals net te zien, verstopt achter een masker. "Wie mis je?" Mindo maakte zich los van zijn zwarte vacht en keek hem aan. Ze had het wel door, er was iets wat hij niet langer meer had. Wat dat was kon ze alleen maar naar raden, maar er was iets. Misschien wel meerdere dingen zelfs. Ze herkende het van zichzelf, zag zichzelf terug in de gebroken blik in zijn ogen. 'Ik mis.. Ik mis het gevoel van veiligheid,'begon hij, zijn stem amper meer dan een fluistering. Een last viel van haar schouders af, hij wilde het haar vertellen. Hij vertrouwde haar zijn zwaktes toe. 'Ik mis een thuis, een plek waar ik naar terug kan keren. Ik mis onbezorgdheid, vreugde, de schoonheid van alles dat ik nu slechts in grijstinten zie.' hij moest slikken voordat hij verder kon, tranen in zijn ogen. 'Maar het meest mis ik degenen van wie ik hield, en die ik nooit meer terug zal zien. Het gevoel dat ik niet opnieuw zal kunnen ervaren.' Zijn woorden stierven weg en Mindo voelde hoe de tranen die ze niet kon bedwingen over haar wangen stroomden. Ze verstopte haar snuit in zijn vacht en wilde de tranen stoppen, maar het lukte haar niet. "Ik ken het."Haar stem was gebroken. "Maar nog niet alles is verloren."Ze haalde diep adem en probeerde een eind te maken aan de tranen. "Digo is hier, samen met Safrijn. Ik heb Shyra en zelfs Aruba geroken. Ze zijn hier ook."ze toverde een waterige glimlach op haar snuit. "Bovendien kunnen we de goede tijden opnieuw beginnen."haar stem was vol goede hoop, maar diep van binnen hoopte ze het meer dan dat ze er daadwerkelijk zeker van was.

_________________
c:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Triell
Administrator
avatar

Naam : Saar
Aantal berichten : 189

Character sheet
Geslacht: Reu
Leeftijd: Three years and three months I survived this hell they call a world
Partner: If we live our life in fear, I'll wait a thousand years, just to see you smile again

BerichtOnderwerp: Re: We're white foxes(Triell)   wo maa 25, 2015 6:28 pm

Een last viel van zijn schouders, de woorden waren eindelijk verder gekomen dan de benauwde kamers van zijn gedachten. Hij toonde haar zijn zwakte, vormde zijn pijn tot de woorden die benoemden wat hem gesloten en afstandelijk maakte. Wat hem de slaap ontnam en de oorzaak was van zijn magere en gebroken aanzicht. Zijn stem was onvast, donkere ondertonen die de droefheid en moedeloosheid omzetten in klank. Hij vertelde, slechts enkele zinnen en toch verder dan hij ooit was geweest van zijn afstandelijke geslotenheid. Hij openbaarde zijn breekbaarheid, vertrouwde haar. Toen de laatste woorden wegstierven en er een glans van tranen over zijn ambergouden ogen verscheen, zag hij bij haar dezelfde fragiele gevoeligheid. Tranen verlieten haar goudkleurige ogen en trokken sporen van meevoelendheid over haar wangen. Ze stak haar snuit in zijn vacht, en hij legde zijn kop op haar rug. Liet haar vertrouwde geur en het gevoel van haar vacht hem kalmeren. Langzaam begon het trillen minder te worden, en de eerste traan verliet zijn ooghoek en belandde in haar vacht. "Ik ken het." Haar stem gebroken, zowel de klank als de betekenis van de woorden deden hem pijn. "Maar nog niet alles is verloren." Een verlangen, een vleugje onzekere hoop was hoorbaar in haar stem. "Digo is hier, samen met Safrijn. Ik heb Shyra en zelfs Aruba geroken. Ze zijn hier ook." Even was hij te verbluft om iets te zeggen. Aruba.. Hij had haar zo gemist. Hij spiegelde haar waterige glimlach, een hoopvolle en dankbare glinstering verscheen in zijn ogen. "Bovendien kunnen we de goede tijden opnieuw beginnen." Hij hoorde weer de hoop, met onzekerheid als ondertoon. Hij keek haar aan, schonk haar een glimlach waaruit bleek hoe dankbaar hij haar was. Hij knikte, duwde met zijn neus tegen haar wang om een traan er af te vegen. 'Dat is wat we zullen doen,' antwoordde hij. Haar kleine vlammetje van hoop was op hem overgeslagen, maar zonder hulp zou hij het niet brandende kunnen houden. Onzekerheid stond nu ook in zijn ogen, hij keek haar aarzelend aan. 'Maar.. ik weet niet zeker of ik het alleen kan,' sprak hij eerlijk zijn gedachten uit, en sloeg beschaamd zijn ogen neer.


_________________

The hardest part is waking up in the morning
Remembering what you were trying to forget last night

Stuff:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://infinity.forum.st
Mindo
Moderator
avatar

Naam : Dat Elena monster
Aantal berichten : 154

Character sheet
Geslacht: Teef
Leeftijd: 3 years 10 months
Partner: I don't ever want to hear the word 'love' again.

BerichtOnderwerp: Re: We're white foxes(Triell)   za maa 28, 2015 8:21 pm

"Digo is hier, samen met Safrijn. Ik heb Shyra en zelfs Aruba geroken. Ze zijn hier ook." Ze zag dat de reu even te verbluft was om iets te zeggen. Mindo keek hem warm en vol goede moed. Het was nog niet allemaal verloren. Tenminste, voor de meesten niet. Een brok kwam in haar keel bij de gedachte van Don. Was hij meegesleurd door de vlammen? Iedere keer kwam het beeld van hem verloren in het vuur in haar kop en ieder keer brak haar hart weer een beetje.
De glinstering in de ogen van de reu was echter een lijm die die kleine stukjes bij elkaar plakte. "Bovendien kunnen we de goede tijden opnieuw beginnen." zei ze, in haar ogen de vlam van hoop brandend. Er was alleen altijd dat gevoel in haar achterhoofd, de onzekerheid. Zou het wel goed komen? Ze wist dat ze er zelf in moest geloven, maar ze wist niet of ze zichzelf kon vergeven van haar fouten.
De zwarte reu keek haar aan, en glimlachte. Eindelijk, eindelijk weer dat mooie gebaar. Hij drukte zijn snuit tegen haar wang en haalde een overgebleven traan weg. 'Dat is wat we zullen doen,'antwoordde hij. Mindo keek hem hoopvol aan, blij dat hij instemde. Maar de onzekerheid in zijn ogen brachten vraagtekens. 'Maar.. ik weet niet zeker of ik het alleen kan,'sprak hij eerlijk uit en hij sloeg beschaamd zijn ogen af. Mindo glimlachte naar hem en raakte zijn neus aan. "Dan doen we dat samen."zei ze zachtjes. "Als je dat wilt, natuurlijk"voegde ze er ietwat onzekerder aan toe.

_________________
c:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Triell
Administrator
avatar

Naam : Saar
Aantal berichten : 189

Character sheet
Geslacht: Reu
Leeftijd: Three years and three months I survived this hell they call a world
Partner: If we live our life in fear, I'll wait a thousand years, just to see you smile again

BerichtOnderwerp: Re: We're white foxes(Triell)   wo apr 29, 2015 2:07 pm

Ze sprak. Reeg woorden aan elkaar en vormde daarmee zinnen, beelden, gevangen stukjes hoop. Haar warme toon en hoopvolle ogen voegden zich bij de gesproken taal, een communicatie creërend die verder ging dat de simpele nood om dingen mede te delen. Woorden die niet ontstonden om ergens naar te refereren, om simpele dingen te verduidelijken en samen te kunnen werken. Waar deze speculatieve woorden de oorzaak konden zijn van misverstanden, waren ze ook de bron van hoop en kracht. Hij stemde met haar in, voelde zich in zijn geest versterken ondanks de erbarmelijke toestand van zijn lichaam. Deze wolvin, ze gaf hem kracht. Hij glimlachte. De littekens trokken samen door dit gebaar, dat zijn gelaat hem onwennig toestond. Veel tijd was verstreken sinds hij dit voor de laatste maal had laten zien, en hoewel zijn vaardigheden in deze emotionele uiting tekort schoten, was het duidelijk gemeend en oprecht. Hij duwde zijn neus tegen haar wang, veegde een achtergebleven traan weg. Haar ogen stonden hoopvol, verblijd door zijn instemming, maar vonden ook haarscherp de onzekerheid die achter de woorden was schuilgegaan. Hij trok even met zijn oren, wilde zijn zorgen eigenlijk niet uitspreken. Maar de verachting jegens zijn zwakheid verloor het van de wens zich naar haar open te stellen, iets dat hem eerst met angst had vervuld maar wat hem toch zo veel verlichting bracht. 'Maar.. ik weet niet zeker of ik het alleen kan,' sprak hij eerlijk zijn gedachten uit, en door schaamte bevangen sloeg hij zijn ogen neer. Mindo raakte even zijn neus aan, en toen hij voorzichtig opkeek zag hij haar glimlachen. "Dan doen we dat samen." Haar stem klonk zacht, geruststellend. Hij slikte even, de woorden waar hij heimelijk op had gehoopt raakten hem meer dan verwacht. Nu hij zich had blootgesteld leek hij zo veel sneller vatbaar voor emotie. Een glans kwam over zijn ogen, het getuigde van dankbaarheid en bewogenheid. "Als je dat wilt, natuurlijk," voegde ze er aan toe, onzekerheid in de grondtonen van haar stem. Hij glimlachte, een traan zamelde in zijn ooghoek. Niet van verdriet, ditmaal. Hij duwde zijn neus tegen haar wang. 'Maar natuurlijk,' waren zijn woorden. 'Niets liever.' Zijn woorden waren niets meer dan een fluistering, voor de wind om te horen.


_________________

The hardest part is waking up in the morning
Remembering what you were trying to forget last night

Stuff:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://infinity.forum.st
Mindo
Moderator
avatar

Naam : Dat Elena monster
Aantal berichten : 154

Character sheet
Geslacht: Teef
Leeftijd: 3 years 10 months
Partner: I don't ever want to hear the word 'love' again.

BerichtOnderwerp: Re: We're white foxes(Triell)   wo apr 29, 2015 7:01 pm

'Maar.. ik weet niet zeker of ik het alleen kan,' Ze begreep zijn schaamte goed. Immers was het nooit makkelijk om zwakte te tonen, toch was het noodzakelijk. Het enige wat hun anders maakte dan prooi, was het feit dat ze emoties hadden. Als men die niet toonde, wat was er dan nog van je over?
Al moest zij niet veel zeggen, hoewel ze dit wist, verborg ze vaak ook haar eigen emoties. Het was soms zo verleidelijk om even niets te voelen, als het verdriet te groot werd.
Mindo glimlachte oprecht en duwde haar neus kort tegen hem aan. Zijn aanwezigheid vervulde haar met een vreemd iets. Alsof hij het beste bij haar omhoog haalde, al was dat soms nog zo moeilijk. Hij was het goede in deze wereld, want hij stelde anderen boven zichzelf. De zwarte reu zou zichzelf laten verhongeren, zijn poten kapot lopen en desnoods sterven voor een ander. Iets wat zij zó bewonderde. Het enige probleem met hem was, dat hij het niet zelf zag.
"Dan doen we dat samen."stelde ze zachtjes voor, waarna ze tpch wat onzeker haar oren in haar nek legde. "Als je dat wilt, natuurlijk"Haar stem bezat weer die onzeker toon, die in haar houding werd weerspiegeld.
De reu glimlachte, die glimlach die haar aanspoorde om blij te zijn. Een traan rolde over zijn wang naar beneden, maar dit keer niet van verdriet, maar van vreugde. Zijn neus werd nu tegen de hare gedrukt. 'Maar natuurlijk,' Mindo keek hem aan. 'Niets liever.'sprak hij zachtjes. Opnieuw drukte ze haar kop tegen de zijne, vol affectie. "Jij bent het weinige goede wat nog over is in deze wereld"


-topic uit, toch? <3-

_________________
c:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: We're white foxes(Triell)   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
We're white foxes(Triell)
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Infinity :: G R A Y - A R E A :: » DARK FACTORY-
Ga naar: